"nell", "sull", "coll", "pell",
                "gl", "agl", "dagl", "degl", "negl",
                "sugl", "un", "m", "t", "s", "v", "d"
          ]
        },
        "italian_stop": {
          "type":       "stop",

                "nell", "sull", "coll", "pell",
                "gl", "agl", "dagl", "degl", "negl",
                "sugl", "un", "m", "t", "s", "v", "d"
          ]
        },
        "italian_stop": {
          "type":       "stop",

```mermaid
flowchart LR
    stone(philosophers-stone) -->|requires| harry-1[harry v1]
```

Sonra daha ileri bir zamanda `prisoner-of-azkaban` adlı başka bir proje oluşturuyorsunuz; bu proje de `harry`'ye bağlı, fakat bu proje **`harry` versiyon `3`** istiyor.

```mermaid

{* ../../docs_src/security/tutorial005_an_py310.py hl[9,106] *}

## `scopes`'ları kullanma { #use-the-scopes }

`security_scopes` parametresi `SecurityScopes` tipinde olacaktır.

Bu nesnenin `scopes` adlı bir özelliği vardır; bu liste, kendisinin ve bunu alt-dependency olarak kullanan tüm dependency'lerin gerektirdiği tüm scope'ları içerir. Yani tüm "dependant"lar... kafa karıştırıcı gelebilir; aşağıda tekrar açıklanıyor.

* **TLS** protokolüne (TCP seviyesinde, HTTP’den önce şifrelemeyi yapan) eklenen **[<abbr title="Server Name Indication - Sunucu Adı Belirtimi">SNI</abbr>](https://en.wikipedia.org/wiki/Server_Name_Indication)** adlı bir **extension** vardır.
    * Bu SNI extension’ı, tek bir server’ın (tek bir **IP adresiyle**) **birden fazla HTTPS sertifikası** kullanmasına ve **birden fazla HTTPS domain/uygulama** sunmasına izin verir.

Django REST Framework’ünden istediğim ana özellik otomatik API dökümantasyonuydu.

Sonra API’ları JSON (veya JSON’un bir uzantısı olan YAML) kullanarak dökümante etmek için Swagger adlı bir standart olduğunu gördüm.

Ve Swagger API’ları için zaten oluşturulmuş bir web arayüzü vardı. Yani bir API için Swagger dökümantasyonu üretebilmek, bu web arayüzünü otomatik kullanabilmek demekti.

- 🚨 `Optional[SomeType]` kullanmaktan kaçının
- Bunun yerine ✨ **`Union[SomeType, None]` kullanın** ✨.

İkisi de eşdeğer ve temelde aynıdır; ancak "**optional**" kelimesi değerin isteğe bağlı olduğunu ima eder. Oysa aslında " `None` olabilir" demektir; değer isteğe bağlı olmasa ve hâlâ zorunlu olsa bile.

Bence `Union[SomeType, None]` ne demek istediğini daha açık anlatır.

* `skip=20`: çünkü URL'de siz ayarladınız
* `limit=10`: çünkü varsayılan değer oydu

## İsteğe bağlı parametreler { #optional-parameters }

Aynı şekilde, varsayılan değerlerini `None` yaparak isteğe bağlı query parametreleri tanımlayabilirsiniz:

{* ../../docs_src/query_params/tutorial002_py310.py hl[7] *}

Bu durumda, fonksiyon parametresi `q` isteğe bağlı olur ve varsayılan olarak `None` olur.

/// check | Ek bilgi

# Python Tiplerine Giriş { #python-types-intro }

Python, isteğe bağlı "type hints" (diğer adıyla "type annotations") desteğine sahiptir.

Bu **"type hints"** veya annotations, bir değişkenin <dfn title="örneğin: str, int, float, bool">tip</dfn>'ini bildirmeye yarayan özel bir sözdizimidir.

Değişkenleriniz için tip bildirerek, editörler ve araçlar size daha iyi destek sağlayabilir.

**FastAPI**, `yield` kullanan her dependency'deki "exit code"'un doğru sırayla çalıştırılmasını sağlar.

Örneğin, `dependency_c`, `dependency_b`'ye; `dependency_b` de `dependency_a`'ya bağlı olabilir:

{* ../../docs_src/dependencies/tutorial008_an_py310.py hl[6,14,22] *}

Ve hepsi `yield` kullanabilir.