```toml
[tool.fastapi]
entrypoint = "main:app"
```

Bu `entrypoint`, `fastapi` komutuna uygulamayı şu şekilde import etmesi gerektiğini söyler:

```python
from main import app
```

Kodunuz şöyle yapılandırılmışsa:

```
.
├── backend
│   ├── main.py
│   ├── __init__.py
```

O zaman `entrypoint`'i şöyle ayarlardınız:

```toml
[tool.fastapi]

@app.get("/items/{item_id}")
def read_item(item_id: int, q: str | None = None):
    return {"item_id": item_id, "q": q}
```

<details markdown="1">
<summary>Ya da <code>async def</code> kullanalım...</summary>

Eğer kodunuz `async` / `await` kullanıyorsa, `async def` kullanın:

```Python hl_lines="7  12"
from fastapi import FastAPI

app = FastAPI()


@app.get("/")
async def read_root():
    return {"Hello": "World"}

Bazı özel koşullardaki kullanım senaryoları, response gönderilmeden önce `yield` kullanan dependency'lerin çıkış kodunun çalıştırıldığı eski davranıştan fayda görebilir.

## "Dependency Injection" Nedir? { #what-is-dependency-injection }

Programlamada **"Dependency Injection"**, kodunuzun (bu örnekte *path operation function*'larınızın) çalışmak ve kullanmak için ihtiyaç duyduğu şeyleri: "dependencies" (bağımlılıklar) olarak beyan edebilmesi anlamına gelir.

Ardından bu sistem (bu örnekte **FastAPI**), kodunuza gerekli bağımlılıkları sağlamak ("inject" etmek) için gereken her şeyi sizin yerinize halleder.

### Kendi async kodunuzu yazın { #write-your-own-async-code }

Starlette (ve **FastAPI**) [AnyIO](https://anyio.readthedocs.io/en/stable/) üzerine kuruludur; bu sayede Python standart kütüphanesindeki [asyncio](https://docs.python.org/3/library/asyncio-task.html) ve [Trio](https://trio.readthedocs.io/en/stable/) ile uyumludur.

Path prefix'i kırpılan bir proxy kullanmak, şu anlama gelir: Kodunuzda `/app` altında bir path tanımlarsınız; ancak üstte bir katman (proxy) ekleyip **FastAPI** uygulamanızı `/api/v1` gibi bir path'in altına koyarsınız.

Bu durumda, orijinal `/app` path'i aslında `/api/v1/app` altında servis edilir.

Kodunuzun tamamı sadece `/app` varmış gibi yazılmış olsa bile.

SQLModel’e `id`’nin SQL veritabanındaki **primary key** olduğunu söyler (SQL primary key’leri hakkında daha fazlasını SQLModel dokümantasyonunda öğrenebilirsiniz).

    **Not:** primary key alanı için `int | None` kullanıyoruz; böylece Python kodunda *`id` olmadan bir nesne oluşturabiliriz* (`id=None`) ve veritabanının *kaydederken bunu üreteceğini* varsayarız. SQLModel, veritabanının `id` sağlayacağını anlar ve *veritabanı şemasında sütunu null olamayan bir `INTEGER`* olarak tanımlar. Detaylar...

* Method'lar.
* Body'deki request payload'ları, query parametreleri, vb.
* Response payload'ları.

Ayrıca her şey için **satır içi hatalar** (inline errors) da olur.

Backend kodunu her güncellediğinizde ve frontend'i **yeniden ürettiğinizde**, yeni *path operation*'lar method olarak eklenir, eskileri kaldırılır ve diğer değişiklikler de üretilen koda yansır. 🤓

{* ../../docs_src/python_types/tutorial004_py310.py hl[2] *}

## Tipleri Bildirmek { #declaring-types }

Type hints bildirmek için ana yeri az önce gördünüz: fonksiyon parametreleri.

Bu, **FastAPI** ile kullanırken de onları en çok kullanacağınız yerdir.

### Basit tipler { #simple-types }

Sadece `str` değil, tüm standart Python tiplerini bildirebilirsiniz.

#### `lru_cache` Teknik Detayları { #lru-cache-technical-details }

`@lru_cache`, decorator olarak uygulandığı fonksiyonu, her seferinde tekrar hesaplamak yerine ilk seferde döndürdüğü değeri döndürecek şekilde değiştirir; yani fonksiyon kodunu her çağrıda yeniden çalıştırmaz.