Bu sayede güncel **dokümantasyon**, birden fazla dilde istemci kütüphaneleri (<abbr title="Software Development Kits - Yazılım Geliştirme Kitleri">**SDKs**</abbr>) ve kodunuzla senkron kalan **test** veya **otomasyon iş akışları** üretmek kolaylaşır.

Bu rehberde, FastAPI backend'iniz için bir **TypeScript SDK** üretmeyi öğreneceksiniz.

//// tab | Test

Burada HTML "abbr" öğeleriyle sarılmış bazı şeyler var (bazıları uydurma):

### abbr tam bir ifade verir { #the-abbr-gives-a-full-phrase }

* <abbr title="Getting Things Done - İşleri Bitirme">GTD</abbr>
* <abbr title="less than - küçüktür"><code>lt</code></abbr>
* <abbr title="XML Web Token">XWT</abbr>
* <abbr title="Parallel Server Gateway Interface - Paralel Sunucu Gateway Interface">PSGI</abbr>

# Proxy Arkasında Çalıştırma { #behind-a-proxy }

Birçok durumda, FastAPI uygulamanızın önünde Traefik veya Nginx gibi bir **proxy** kullanırsınız.

Bu proxy'ler HTTPS sertifikalarını ve diğer bazı işleri üstlenebilir.

## Proxy Forwarded Header'ları { #proxy-forwarded-headers }

Aynı builtin tipleri generics olarak kullanabilirsiniz (köşeli parantez ve içinde tiplerle):

* `list`
* `tuple`
* `set`
* `dict`

#### List { #list }

Örneğin, `str`'lerden oluşan bir `list` olan bir değişken tanımlayalım.

Değişkeni, aynı iki nokta (`:`) sözdizimiyle bildirin.

Tip olarak `list` yazın.

Bu sırada bilgisayar, "slow-file" 📝 biterken gidip başka işler yapabilir.

Sonra bilgisayar / program 🤖, ya tekrar beklediği için ya da o anda elindeki tüm işleri bitirdiğinde fırsat buldukça geri gelir. Ve beklediği görevlerden herhangi biri bittiyse, yapılması gerekenleri yapar.

Ardından, 🤖 ilk biten görevi alır (örneğin bizim "slow-file" 📝) ve onunla yapması gerekenlere devam eder.

Ayrıca `except` ile fırlatılan exception'ı yakalayıp onunla bir şey yapabilirsiniz.

Örneğin `HTTPException` gibi farklı bir exception fırlatabilirsiniz.

/// tip | İpucu

Bu biraz ileri seviye bir tekniktir ve çoğu durumda gerçekten ihtiyaç duymazsınız; çünkü exception'ları (`HTTPException` dahil) uygulamanızın geri kalan kodundan, örneğin *path operation function* içinden fırlatabilirsiniz.

Ancak varsayılan hâliyle hepsi **“hemen çalışır”**.

### Doğrulama { #validation }

* Çoğu (veya hepsi?) Python **veri tipi** için doğrulama, şunlar dâhil:
    * JSON nesneleri (`dict`).
    * Eleman tipleri tanımlanan JSON dizileri (`list`).
    * Minimum ve maksimum uzunlukları tanımlanan String (`str`) alanları.
    * Min ve max değerleri olan sayılar (`int`, `float`) vb.

* Daha “egzotik” tipler için doğrulama:

Ama `OAuth2PasswordRequestForm` sadece bir class dependency’dir; bunu kendiniz de yazabilirdiniz ya da doğrudan `Form` parametreleri tanımlayabilirdiniz.

Fakat çok yaygın bir kullanım olduğu için **FastAPI** bunu işleri kolaylaştırmak adına doğrudan sağlar.

///

### Form Verisini Kullanma { #use-the-form-data }

/// tip | İpucu

Pydantic model'lerinde kullandığınız aynı doğrulama özelliklerini ve araçlarını burada da kullanabilirsiniz; örneğin farklı veri tipleri ve `Field()` ile ek doğrulamalar.

{* ../../docs_src/settings/tutorial001_py310.py hl[2,5:8,11] *}

/// tip | İpucu

Hızlıca kopyalayıp yapıştırmak istiyorsanız bu örneği kullanmayın; aşağıdaki son örneği kullanın.

<img src="/img/tutorial/security/image10.png">

/// note | Not

`Authorization` header'ına dikkat edin; değeri `Bearer ` ile başlıyor.

///

## `scopes` ile İleri Seviye Kullanım { #advanced-usage-with-scopes }

OAuth2'nin "scopes" kavramı vardır.

Bunları kullanarak bir JWT token'a belirli bir izin seti ekleyebilirsiniz.