`upper` mıydı? `uppercase` miydi? `first_uppercase`? `capitalize`?

Sonra eski programcı dostuyla denersiniz: editör autocomplete.

Fonksiyonun ilk parametresi olan `first_name`'i yazarsınız, sonra bir nokta (`.`) ve ardından autocomplete'i tetiklemek için `Ctrl+Space`'e basarsınız.

Ama ne yazık ki, işe yarar bir şey göremezsiniz:

<img src="/img/python-types/image01.png">

### Tipleri ekleyelim { #add-types }

#### Relative Import Nasıl Çalışır { #how-relative-imports-work }

/// tip | İpucu

Import’ların nasıl çalıştığını çok iyi biliyorsanız, bir sonraki bölüme geçin.

///

Tek bir nokta `.`, örneğin:

```Python
from .dependencies import get_token_header
```

şu anlama gelir:

* Bu module’ün (yani `app/routers/items.py` dosyasının) bulunduğu package içinden başla ( `app/routers/` dizini)...

<img src="/img/tutorial/extending-openapi/image03.png">

## Temayı Değiştirin { #change-the-theme }

Aynı şekilde, `"syntaxHighlight.theme"` anahtarıyla (ortasında bir nokta olduğuna dikkat edin) syntax highlighting temasını ayarlayabilirsiniz:

{* ../../docs_src/configure_swagger_ui/tutorial002_py310.py hl[3] *}

Bu yapılandırma, syntax highlighting renk temasını değiştirir:

```

Bir JSON dizisine (Python list eşdeğeri) çok benzer; ancak öğeler `[]` içine alınmak ve araya `,` konmak yerine, her satırda **bir JSON nesnesi** vardır; bunlar yeni satır karakteri ile ayrılır.

/// info | Bilgi

Önemli nokta, uygulamanız her satırı sırayla üretebilirken, istemcinin de önceki satırları tüketmeye devam edebilmesidir.

///

/// note | Teknik Detaylar

## Kod boyutu { #code-size }

Bu örnek biraz uzun görünebilir. Güvenlik, data model'ler, utility fonksiyonlar ve *path operation*'ları aynı dosyada bir araya getirdiğimizi unutmayın.

Ama kritik nokta şu:

Güvenlik ve dependency injection tarafını bir kez yazarsınız.

İstediğiniz kadar karmaşık hâle getirebilirsiniz. Yine de hepsi tek bir yerde ve sadece bir kez yazılmış olur. Üstelik tüm esneklikle.

Şimdiye kadar dependency'leri function olarak tanımlanmış şekilde gördünüz.

Ancak dependency tanımlamanın tek yolu bu değil (muhtemelen en yaygını bu olsa da).

Buradaki kritik nokta, bir dependency'nin "callable" olması gerektiğidir.

Python'da "**callable**", Python'ın bir function gibi "çağırabildiği" her şeydir.

İşletim sistemlerinin (Linux, macOS, Windows) çalıştırılacak programları bulmak için kullandığı **özel** bir ortam değişkeni vardır: **`PATH`**.

`PATH` değişkeninin değeri uzun bir string’dir; Linux ve macOS’te dizinler iki nokta üst üste `:` ile, Windows’ta ise noktalı virgül `;` ile ayrılır.

Örneğin `PATH` ortam değişkeni şöyle görünebilir:

//// tab | Linux, macOS

```plaintext
/usr/local/bin:/usr/bin:/bin:/usr/sbin:/sbin
```

Bu yaklaşım oldukça yaygındır ve bir adı vardır: Bu environment variable'lar genellikle `.env` adlı bir dosyaya konur ve bu dosyaya "dotenv" denir.

/// tip | İpucu

Nokta (`.`) ile başlayan dosyalar, Linux ve macOS gibi Unix-benzeri sistemlerde gizli dosyadır.

Ancak dotenv dosyasının mutlaka bu dosya adına sahip olması gerekmez.

///

Dolayısıyla ID çakışmalarını önlemek için, kullanıcı için JWT token oluştururken `sub` anahtarının değerine bir önek ekleyebilirsiniz; örneğin `username:`. Bu örnekte `sub` değeri şöyle olabilirdi: `username:johndoe`.

Unutmamanız gereken önemli nokta şudur: `sub` anahtarı, tüm uygulama genelinde benzersiz bir tanımlayıcı olmalı ve string olmalıdır.

## Kontrol Edelim { #check-it }

Birçok durumda bu soruların cevabını zaten biliyor olabilirsiniz. 🤓

Eğer insanların sorularına çok yardım ederseniz, resmi bir [FastAPI Expert](fastapi-people.md#fastapi-experts) olabilirsiniz. 🎉

Şunu unutmayın: en önemli nokta, nazik olmaya çalışmak. İnsanlar çoğu zaman biriken stresle geliyor ve birçok durumda soruyu en iyi şekilde sormuyor; yine de elinizden geldiğince nazik olmaya çalışın. 🤗