## HTTPX { #httpx }

**FastAPI** uygulamanız `async def` yerine normal `def` fonksiyonları kullanıyor olsa bile, altta yatan yapı hâlâ bir `async` uygulamadır.

{* ../../docs_src/openapi_callbacks/tutorial001_py310.py hl[14:16,19:20,26:30] *}

Normal bir *path operation*'dan 2 temel farkı vardır:

* Gerçek bir koda ihtiyaç duymaz; çünkü uygulamanız bu kodu asla çağırmayacak. Bu yalnızca *external API*'yi dokümante etmek için kullanılır. Yani fonksiyon sadece `pass` içerebilir.

## Testler { #tests }

Uygulamanız için [testleriniz](../tutorial/testing.md) olduğundan ve bunları continuous integration (CI) üzerinde çalıştırdığınızdan emin olun.

Bu şekilde yükseltmeyi yapabilir ve her şeyin hâlâ beklendiği gibi çalıştığını doğrulayabilirsiniz.

## `bump-pydantic` { #bump-pydantic }

Sonunda kahramanlarımızın kimliği korunmuş oldu! 🥷

Ayrıca `id: int` alanını yeniden tanımlar. Bunu yaparak API client’larıyla bir **contract** (sözleşme) oluşturmuş oluruz; böylece `id` alanının her zaman var olacağını ve `int` olacağını (asla `None` olmayacağını) bilirler.

/// tip | İpucu

Tek yapmamız gereken, request'i bir `try`/`except` bloğu içinde handle etmek:

{* ../../docs_src/custom_request_and_route/tutorial002_an_py310.py hl[14,16] *}

Bir exception oluşursa, `Request` instance'ı hâlâ scope içinde olacağı için, hatayı handle ederken request body'yi okuyup kullanabiliriz:

{* ../../docs_src/custom_request_and_route/tutorial002_an_py310.py hl[17:19] *}

* **output modeli** `password` içermemelidir.
* **database modeli** büyük ihtimalle hash'lenmiş bir `password` tutmalıdır.

/// danger | Tehlike

Kullanıcının düz metin (plaintext) `password`'ünü asla saklamayın. Her zaman sonradan doğrulayabileceğiniz "güvenli bir hash" saklayın.

Eğer bilmiyorsanız, "password hash" nedir konusunu [güvenlik bölümlerinde](security/simple-oauth2.md#password-hashing) öğreneceksiniz.

///

{* ../../docs_src/dependencies/tutorial011_an_py310.py hl[9] *}

Bu durumda **FastAPI**, `__init__` ile asla uğraşmaz veya onu önemsemez; onu doğrudan kendi kodumuzda kullanırız.

## Bir instance oluşturma { #create-an-instance }

Bu class'tan bir instance'ı şöyle oluşturabiliriz:

var (
	// https://github.com/golang/lint/blob/master/lint.go#L770
	commonInitialisms         = []string{"API", "ASCII", "CPU", "CSS", "DNS", "EOF", "GUID", "HTML", "HTTP", "HTTPS", "ID", "IP", "JSON", "LHS", "QPS", "RAM", "RHS", "RPC", "SLA", "SMTP", "SSH", "TLS", "TTL", "UID", "UI", "UUID", "URI", "URL", "UTF8", "VM", "XML", "XSRF", "XSS"}
	commonInitialismsReplacer *strings.Replacer
)

func init() {

### Client Üretecine Vermeden Önce OpenAPI Spesifikasyonunu Ön İşlemek { #preprocess-the-openapi-specification-for-the-client-generator }

Üretilen kodda hâlâ bazı **tekrarlanan bilgiler** var.

Bu method'un **items** ile ilişkili olduğunu zaten biliyoruz; çünkü bu kelime `ItemsService` içinde var (tag'den geliyor). Ama method adında da tag adı önek olarak duruyor. 😕

* API kullanım izleme (monitoring) sistemleri
* response verisi injection sistemleri
* vb.

## Basit ve Güçlü { #simple-and-powerful }

Hiyerarşik dependency injection sistemi tanımlamak ve kullanmak çok basit olsa da, hâlâ oldukça güçlüdür.

Kendileri de dependency tanımlayabilen dependency'ler tanımlayabilirsiniz.