`current_user` tipini Pydantic `User` modeli olarak belirttiğimize dikkat edin.

Bu sayede fonksiyonun içinde otomatik tamamlama ve tip kontrollerinin tamamından faydalanırız.

/// tip | İpucu

Request body'lerinin de Pydantic modelleri ile bildirildiğini hatırlıyor olabilirsiniz.

Burada `Depends` kullandığınız için **FastAPI** karışıklık yaşamaz.

///

/// check | Ek bilgi

* `HTTPBasic` ve `HTTPBasicCredentials` import edin.
* `HTTPBasic` kullanarak bir "`security` scheme" oluşturun.
* *path operation*’ınızda bir dependency ile bu `security`’yi kullanın.
* Bu, `HTTPBasicCredentials` tipinde bir nesne döndürür:
    * İçinde gönderilen `username` ve `password` bulunur.

{* ../../docs_src/security/tutorial006_an_py310.py hl[4,8,12] *}

### Değiştirerek güncelleme uyarısı { #warning-about-replacing }

Bu, `bar` öğesini `PUT` ile, body içinde şu verilerle güncellemek isterseniz:

```Python
{
    "name": "Barz",
    "price": 3,
    "description": None,
}
```

zaten kayıtlı olan `"tax": 20.2` alanını içermediği için, input model `"tax": 10.5` varsayılan değerini kullanacaktır.

Ve veri, bu "yeni" `tax` değeri olan `10.5` ile kaydedilecektir.

Ancak çoğu durumda, bu adımları yalnızca **bir kez** çalıştırmak istersiniz.

Bu yüzden, uygulamayı başlatmadan önce bu **ön adımları** çalıştıracak **tek bir process** olmasını istersiniz.

{* ../../docs_src/dependencies/tutorial006_an_py310.py hl[19] *}

Bu dependency'ler normal dependency'lerle aynı şekilde çalıştırılır/çözülür. Ancak (eğer bir değer döndürüyorlarsa) bu değer *path operation function*'ınıza aktarılmaz.

/// tip | İpucu

Bazı editörler, kullanılmayan function parametrelerini kontrol eder ve bunları hata olarak gösterebilir.

Bir **web API** için bu süreç normalde uygulamayı **uzak bir makineye** yerleştirmeyi, iyi performans, kararlılık vb. özellikler sağlayan bir **sunucu programı** ile **kullanıcılarınızın** uygulamaya etkili ve kesintisiz bir şekilde, sorun yaşamadan **erişebilmesini** kapsar.

* `Field(index=True)`, SQLModel’e bu sütun için bir **SQL index** oluşturmasını söyler; bu da bu sütuna göre filtrelenmiş verileri okurken veritabanında daha hızlı arama yapılmasını sağlar.

Ayrıca uygulamanızın bu request'leri veya event'leri hangi **anlarda** göndereceğini de bir şekilde tanımlarsınız.

Ve **kullanıcılarınız** da bir şekilde (örneğin bir web dashboard üzerinden) uygulamanızın bu request'leri göndermesi gereken **URL**'yi tanımlar.

Bu fikirlerle JWT, çok daha gelişmiş senaryolarda kullanılabilir.

Bu durumlarda, birden fazla varlığın aynı ID'ye sahip olması mümkündür; örneğin `foo` (kullanıcı `foo`, araba `foo`, blog post `foo`).

Bu durumda tarayıcı, `:80`-backend’e bir HTTP `OPTIONS` request’i gönderir. Eğer backend, bu farklı origin’den (`http://localhost:8080`) gelen iletişimi yetkilendiren uygun header’ları gönderirse, `:8080`-tarayıcı frontend’deki JavaScript’in `:80`-backend’e request göndermesine izin verir.

Bunu sağlayabilmek için `:80`-backend’in bir "allowed origins" listesi olmalıdır.