Örneğin Uvicorn'u kurmak için:

<div class="termy">

```console
$ pip install "uvicorn[standard]"

---> 100%
```

</div>

Benzer bir süreç, diğer ASGI server programlarının tamamı için de geçerlidir.

/// tip | İpucu

`standard` eklediğinizde Uvicorn, önerilen bazı ek bağımlılıkları kurar ve kullanır.

     <span style="background-color:#007166"><font color="#D3D7CF"> INFO </font></span>  Application startup complete.
```

</div>

Çıktıda, şuna benzer bir satır göreceksiniz:

```hl_lines="4"
INFO:     Uvicorn running on http://127.0.0.1:8000 (Press CTRL+C to quit)
```

Bu satır, uygulamanızın yerel makinenizde hangi URL'de sunulduğunu gösterir.

Flask-apispec ile yapılabilene kısmen benzer bir şey başarır.

Angular 2’den esinlenen, entegre bir bağımlılık enjeksiyonu sistemi vardır. “Injectable”ları önceden kaydetmeyi gerektirir (bildiğim diğer bağımlılık enjeksiyonu sistemlerinde olduğu gibi), bu da ayrıntıyı ve kod tekrarını artırır.

Parametreler TypeScript tipleriyle (Python tip belirteçlerine benzer) açıklandığından, editör desteği oldukça iyidir.

Aynı şekilde `dependency_b` de exit code'u için `dependency_a`'dan gelen değerin (burada `dep_a`) erişilebilir olmasına ihtiyaç duyar.

{* ../../docs_src/dependencies/tutorial008_an_py310.py hl[18:19,26:27] *}

Benzer şekilde, bazı dependency'ler `yield`, bazıları `return` kullanabilir ve bunların bazıları diğerlerine bağlı olabilir.

Ayrıca birden fazla `yield` kullanan dependency gerektiren tek bir dependency'niz de olabilir, vb.

Sonra saldırganlar bu sefer `stanleyjobsox` kullanıcı adı ve `love123` şifresi ile dener.

Uygulama kodunuz da şuna benzer bir şey yapar:

```Python
if "stanleyjobsox" == "stanleyjobson" and "love123" == "swordfish":
    ...
```

* `swagger_css_url`: Swagger UI dokümanlarınızın HTML'inin **CSS** dosyasını alacağı URL. Bu, özel CDN URL'idir.

ReDoc için de benzer şekilde...

{* ../../docs_src/custom_docs_ui/tutorial001_py310.py hl[2:6,11:19,22:24,27:33] *}

/// tip | İpucu

`swagger_ui_redirect` için olan *path operation*, OAuth2 kullandığınızda yardımcı olması için vardır.

# Lifespan Olayları { #lifespan-events }

Uygulama **başlamadan** önce çalıştırılması gereken mantığı (kodu) tanımlayabilirsiniz. Bu, bu kodun **bir kez**, uygulama **request almaya başlamadan önce** çalıştırılacağı anlamına gelir.

Benzer şekilde, uygulama **kapanırken** çalıştırılması gereken mantığı (kodu) da tanımlayabilirsiniz. Bu durumda bu kod, muhtemelen **çok sayıda request** işlendi **sonra**, **bir kez** çalıştırılır.

<span style="color: green;">INFO</span>:     Uvicorn running on http://127.0.0.1:8000 (Press CTRL+C to quit)
```

</div>

Tarayıcınızda [http://127.0.0.1:8000](http://127.0.0.1:8000) adresini açın.

Şuna benzer basit bir sayfa göreceksiniz:

<img src="/img/tutorial/websockets/image01.png">

Input kutusuna mesaj yazıp gönderebilirsiniz:

<img src="/img/tutorial/websockets/image02.png">

## Örnek { #example }

Basit bir örnek için, [Daha Büyük Uygulamalar](../tutorial/bigger-applications.md) ve [Test Etme](../tutorial/testing.md) bölümlerinde anlatılana benzer bir dosya yapısı düşünelim:

```
.
├── app
│   ├── __init__.py
│   ├── main.py
│   └── test_main.py
```

`main.py` dosyası şöyle olur:

{* ../../docs_src/async_tests/app_a_py310/main.py *}

# Password ile OAuth2 (ve hashing), JWT token'ları ile Bearer { #oauth2-with-password-and-hashing-bearer-with-jwt-tokens }

Artık tüm security flow elimizde olduğuna göre, uygulamayı gerçekten güvenli hâle getirelim: <abbr title="JSON Web Token'lar">JWT</abbr> token'ları ve güvenli password hashing kullanacağız.

Bu kodu uygulamanızda gerçekten kullanabilirsiniz; password hash'lerini veritabanınıza kaydedebilirsiniz, vb.