En este caso, la lista tendría que incluir `http://localhost:8080` para que el frontend `:8080` funcione correctamente.

## Comodines { #wildcards }

También es posible declarar la lista como `"*"` (un "comodín") para decir que todos están permitidos.

Pero eso solo permitirá ciertos tipos de comunicación, excluyendo todo lo que implique credenciales: Cookies, headers de autorización como los utilizados con Bearer Tokens, etc.

///

Al usar un bloque `with`, nos aseguramos de que el objeto tipo archivo se cierre cuando termine la función generadora (la función con `yield`). Es decir, después de que termine de enviar la response.

Para resolver eso, FastAPI `0.103.0` **añadió soporte** para declarar el mismo viejo campo **específico de OpenAPI** `examples` con el nuevo parámetro `openapi_examples`. 🤓

### Resumen { #summary }

Solía decir que no me gustaba mucho la historia... y mírame ahora dando lecciones de "historia tecnológica". 😅

Porque podemos confiar en ella para recibir el `username` y `password`, ya que la controlamos.

Pero si estás construyendo una aplicación OAuth2 a la que otros se conectarían (es decir, si estás construyendo un proveedor de autenticación equivalente a Facebook, Google, GitHub, etc.) deberías usar uno de los otros flujos.

El más común es el flujo implícito.

En algún punto, Swagger fue entregado a la Linux Foundation, para ser renombrado OpenAPI.

Es por eso que cuando se habla de la versión 2.0 es común decir "Swagger", y para la versión 3+ "OpenAPI".

/// check | Inspiró a **FastAPI** a

Adoptar y usar un estándar abierto para especificaciones de API, en lugar de usar un esquema personalizado.

Bazı tipler, köşeli parantez içinde "type parameters" alarak iç tiplerini tanımlayabilir; örneğin "string listesi" `list[str]` olarak bildirilir.

Bu şekilde type parameter alabilen tiplere **Generic types** veya **Generics** denir.

Aynı builtin tipleri generics olarak kullanabilirsiniz (köşeli parantez ve içinde tiplerle):

* `list`
* `tuple`
* `set`
* `dict`

#### List { #list }

Buna genellikle **webhook** denir.

## Webhook adımları { #webhooks-steps }

Süreç genellikle şöyledir: Kodunuzda göndereceğiniz mesajın ne olduğunu, yani request'in **body**'sini **siz tanımlarsınız**.

API uygulamanızın *external API*'yi çağırdığı sırada gerçekleşen sürece "callback" denir. Çünkü dış geliştiricinin yazdığı yazılım API'nize bir request gönderir ve ardından API'niz geri çağrı yaparak (*call back*), bir *external API*'ye request gönderir (muhtemelen aynı geliştiricinin oluşturduğu).

TLS Termination Proxy olarak kullanabileceğiniz seçeneklerden bazıları:

* Traefik (sertifika yenilemelerini de yönetebilir)
* Caddy (sertifika yenilemelerini de yönetebilir)
* Nginx
* HAProxy

* bir veritabanı sorgusunun sonuç döndürmesi
* vb.

Çalışma süresi çoğunlukla <abbr title="Input and Output - Giriş ve Çıkış">I/O</abbr> işlemlerini beklemekle geçtiğinden, bunlara "I/O bound" işlemler denir.

"Bunun" asenkron" denmesinin sebebi, bilgisayarın / programın yavaş görevle "senkronize" olmak, görev tam bittiği anda orada olup görev sonucunu almak ve işe devam etmek için hiçbir şey yapmadan beklemek zorunda olmamasıdır.