FastAPI 0.118.0 öncesinde, `yield` kullanan bir dependency kullanırsanız, *path operation function* döndükten sonra ama response gönderilmeden hemen önce `yield` sonrasındaki çıkış kodu çalıştırılırdı.

Amaç, response'un ağ üzerinden taşınmasını beklerken gereğinden uzun süre resource tutmaktan kaçınmaktı.

Bu yüzden bu örnekte `response_model` parametresinde declare etmek zorundayız.

...ama bunu nasıl aşabileceğinizi görmek için aşağıyı okumaya devam edin.

## Return Type ve Veri Filtreleme { #return-type-and-data-filtering }

Önceki örnekten devam edelim. Fonksiyonu **tek bir tip ile annotate etmek** istiyoruz; ama fonksiyondan gerçekte **daha fazla veri** içeren bir şey döndürebilmek istiyoruz.

Şunu unutmayın: en önemli nokta, nazik olmaya çalışmak. İnsanlar çoğu zaman biriken stresle geliyor ve birçok durumda soruyu en iyi şekilde sormuyor; yine de elinizden geldiğince nazik olmaya çalışın. 🤗

Amaç, **FastAPI** topluluğunun nazik ve kapsayıcı olması. Aynı zamanda başkalarına zorbalık ya da saygısız davranışları da kabul etmeyin. Birbirimizi kollamalıyız.

---

     * @throws Exception
     */
    @Test
    public void testPerformance() throws Exception {
        int num = 100000;
        Map<String, Object> hmap = new HashMap<String, Object>();
        Map<String, Object> amap = new ArrayMap<String, Object>();

        long start = System.currentTimeMillis();
        for (int i = 0; i < num; i++) {
            hmap.put(String.valueOf(i), null);
        }

Bunu dengelemek için, şu kısa hikâyeyi hayal edin:

> Büyük, kirli bir evi temizlemen gerekiyor.

*Evet, tüm hikâye bu kadar*.

---

Hiçbir yerde 🕙 bekleme yok; sadece evin birden fazla yerinde yapılacak çok iş var.

### `scope` { #scope }

Spesifikasyon, client’ın "`scope`" adlı başka bir form alanı da gönderebileceğini söyler.

Form alanının adı `scope`’tur (tekil), ama aslında boşluklarla ayrılmış "scope"’lardan oluşan uzun bir string’dir.

Her bir "scope" sadece bir string’dir (boşluk içermez).

Genelde belirli güvenlik izinlerini (permission) belirtmek için kullanılırlar, örneğin:

Yine de FastAPI, Requests’ten epey ilham almıştır.

**Requests** bir kütüphane olarak API’larla (istemci olarak) etkileşime geçmeye yararken, **FastAPI** API’lar (sunucu olarak) geliştirmeye yarar.

Yani daha çok zıt uçlardadırlar ama birbirlerini tamamlarlar.

Requests çok basit ve sezgisel bir tasarıma sahiptir, mantıklı varsayılanlarla kullanımı çok kolaydır. Aynı zamanda çok güçlü ve özelleştirilebilirdir.

Bu yüzden resmi web sitesinde de söylendiği gibi:

### Zorunlu ama `None` olabilir { #required-can-be-none }

Bir parametrenin `None` kabul edebileceğini söyleyip yine de zorunlu olmasını sağlayabilirsiniz. Bu, client’ların değer göndermesini zorunlu kılar; değer `None` olsa bile.

Bunu yapmak için `None`’ı geçerli bir tip olarak tanımlayın ama varsayılan değer vermeyin:

Bu biraz ileri seviye bir tekniktir ve çoğu durumda gerçekten ihtiyaç duymazsınız; çünkü exception'ları (`HTTPException` dahil) uygulamanızın geri kalan kodundan, örneğin *path operation function* içinden fırlatabilirsiniz.

Ama ihtiyaç duyarsanız diye burada. 🤓

///

{* ../../docs_src/dependencies/tutorial008b_an_py310.py hl[18:22,31] *}

Buna rağmen, bu scope'ları (veya başka herhangi bir security/authorization gereksinimini) kodunuzda ihtiyaç duyduğunuz şekilde yine siz zorunlu kılarsınız.

Birçok durumda scope'lu OAuth2 gereğinden fazla (overkill) olabilir.

Ama ihtiyacınız olduğunu biliyorsanız ya da merak ediyorsanız okumaya devam edin.

///

## OAuth2 scope'ları ve OpenAPI { #oauth2-scopes-and-openapi }