* Etkileşimli dokümantasyon sistemleri.
    * Birçok dil için otomatik client kodu üretim sistemleri.
* 2 etkileşimli dokümantasyon web arayüzünü doğrudan sunar.

---

Daha yolun başındayız, ama bunun nasıl çalıştığı hakkında fikri kaptınız.

Şu satırı değiştirmeyi deneyin:

```Python
    return {"item_name": item.name, "item_id": item_id}
```

...şundan:

```Python

`yield` kullanan bir dependency içinde yalnızca bir kullanıcıyı doğrulamak için veritabanı session'ı kullanan bir kodunuz olduğunu düşünün; ama bu session *path operation function* içinde bir daha hiç kullanılmıyor, yalnızca dependency içinde kullanılıyor **ve** response'un gönderilmesi uzun sürüyor. Mesela veriyi yavaş gönderen bir `StreamingResponse` var, ama herhangi bir nedenle veritabanını kullanmıyor.

Bu durumda veritabanı session'ı, response tamamen gönderilene kadar elde tutulur....

Bunu dengelemek için, şu kısa hikâyeyi hayal edin:

> Büyük, kirli bir evi temizlemen gerekiyor.

*Evet, tüm hikâye bu kadar*.

---

Hiçbir yerde 🕙 bekleme yok; sadece evin birden fazla yerinde yapılacak çok iş var.

### `scope` { #scope }

Spesifikasyon, client’ın "`scope`" adlı başka bir form alanı da gönderebileceğini söyler.

Form alanının adı `scope`’tur (tekil), ama aslında boşluklarla ayrılmış "scope"’lardan oluşan uzun bir string’dir.

Her bir "scope" sadece bir string’dir (boşluk içermez).

Genelde belirli güvenlik izinlerini (permission) belirtmek için kullanılırlar, örneğin:

Bu yüzden bu örnekte `response_model` parametresinde declare etmek zorundayız.

...ama bunu nasıl aşabileceğinizi görmek için aşağıyı okumaya devam edin.

## Return Type ve Veri Filtreleme { #return-type-and-data-filtering }

Önceki örnekten devam edelim. Fonksiyonu **tek bir tip ile annotate etmek** istiyoruz; ama fonksiyondan gerçekte **daha fazla veri** içeren bir şey döndürebilmek istiyoruz.

Yine de FastAPI, Requests’ten epey ilham almıştır.

**Requests** bir kütüphane olarak API’larla (istemci olarak) etkileşime geçmeye yararken, **FastAPI** API’lar (sunucu olarak) geliştirmeye yarar.

Yani daha çok zıt uçlardadırlar ama birbirlerini tamamlarlar.

Requests çok basit ve sezgisel bir tasarıma sahiptir, mantıklı varsayılanlarla kullanımı çok kolaydır. Aynı zamanda çok güçlü ve özelleştirilebilirdir.

Bu yüzden resmi web sitesinde de söylendiği gibi:

### Zorunlu ama `None` olabilir { #required-can-be-none }

Bir parametrenin `None` kabul edebileceğini söyleyip yine de zorunlu olmasını sağlayabilirsiniz. Bu, client’ların değer göndermesini zorunlu kılar; değer `None` olsa bile.

Bunu yapmak için `None`’ı geçerli bir tip olarak tanımlayın ama varsayılan değer vermeyin:

Bu biraz ileri seviye bir tekniktir ve çoğu durumda gerçekten ihtiyaç duymazsınız; çünkü exception'ları (`HTTPException` dahil) uygulamanızın geri kalan kodundan, örneğin *path operation function* içinden fırlatabilirsiniz.

Ama ihtiyaç duyarsanız diye burada. 🤓

///

{* ../../docs_src/dependencies/tutorial008b_an_py310.py hl[18:22,31] *}

Buna rağmen, bu scope'ları (veya başka herhangi bir security/authorization gereksinimini) kodunuzda ihtiyaç duyduğunuz şekilde yine siz zorunlu kılarsınız.

Birçok durumda scope'lu OAuth2 gereğinden fazla (overkill) olabilir.

Ama ihtiyacınız olduğunu biliyorsanız ya da merak ediyorsanız okumaya devam edin.

///

## OAuth2 scope'ları ve OpenAPI { #oauth2-scopes-and-openapi }

{* ../../docs_src/python_types/tutorial001_py310.py hl[2] *}

### Düzenleyelim { #edit-it }

Bu çok basit bir program.

Ama şimdi bunu sıfırdan yazdığınızı hayal edin.

Bir noktada fonksiyon tanımını yazmaya başlamış olacaktınız, parametreler hazır...

Ama sonra "ilk harfi büyük harfe çeviren method"u çağırmanız gerekiyor.

`upper` mıydı? `uppercase` miydi? `first_uppercase`? `capitalize`?