* Ardından o **request** üzerinde bir işlem yapabilir veya gerekli herhangi bir kodu çalıştırabilir.
* Sonra **request**'i uygulamanın geri kalanı tarafından işlenmesi için iletir (bir *path operation* tarafından).
* Ardından uygulama tarafından üretilen **response**'u alır (bir *path operation* tarafından).
* Sonra o **response** üzerinde bir işlem yapabilir veya gerekli herhangi bir kodu çalıştırabilir.
* Son olarak **response**'u döndürür.

Benzer şekilde, uygulama **kapanırken** çalıştırılması gereken mantığı (kodu) da tanımlayabilirsiniz. Bu durumda bu kod, muhtemelen **çok sayıda request** işlendi **sonra**, **bir kez** çalıştırılır.

Bu kod, uygulama request almaya **başlamadan** önce ve request’leri işlemeyi **bitirdikten** hemen sonra çalıştığı için, uygulamanın tüm **lifespan**’ını (birazdan "lifespan" kelimesi önemli olacak 😉) kapsar.

///

## Çalıştırma { #run-it }

Bundan sonra yapmanız gereken tek şey `pytest`'i kurmaktır.

Bir [Sanal Ortam](../virtual-environments.md) oluşturduğunuzdan, onu aktifleştirdiğinizden ve sonra kurulumu yaptığınızdan emin olun; örneğin:

<div class="termy">

```console
$ pip install pytest

---> 100%
```

# Arka Plan Görevleri { #background-tasks }

Response döndürüldükten *sonra* çalıştırılacak arka plan görevleri tanımlayabilirsiniz.

Bu, request’ten sonra yapılması gereken; ancak client’ın response’u almadan önce tamamlanmasını beklemesine gerek olmayan işlemler için kullanışlıdır.

Örneğin:

* Bir işlem gerçekleştirdikten sonra gönderilen email bildirimleri:

    * `200`, varsayılan status code'dur ve her şeyin "OK" olduğunu ifade eder.
    * Başka bir örnek `201` ("Created") olabilir. Genellikle veritabanında yeni bir kayıt oluşturduktan sonra kullanılır.
    * Özel bir durum ise `204` ("No Content")'tür. Client'a döndürülecek içerik olmadığında kullanılır; bu nedenle response body olmamalıdır.

Bunu yönetmek için önce `username` ve `password` değerlerini UTF-8 ile encode ederek `bytes`’a dönüştürürüz.

Sonra `secrets.compare_digest()` kullanarak `credentials.username`’in `"stanleyjobson"` ve `credentials.password`’ün `"swordfish"` olduğundan emin olabiliriz.

{* ../../docs_src/security/tutorial007_an_py310.py hl[1,12:24] *}

Bunun için `a2wsgi` kurulmalıdır; örneğin `pip install a2wsgi` ile.

///

`WSGIMiddleware`'ı `a2wsgi` paketinden import etmeniz gerekir.

Ardından WSGI (örn. Flask) uygulamasını middleware ile sarmalayın.

Ve sonra bunu bir path'in altına mount edin.

{* ../../docs_src/wsgi/tutorial001_py310.py hl[1,3,23] *}

/// note

Bu faturaların `id`, `title` (opsiyonel), `customer` ve `total` alanları olacak.

API'nizin kullanıcısı (external bir geliştirici) API'nizde bir POST request ile fatura oluşturacak.

Sonra API'niz (varsayalım ki):

* Faturayı external geliştiricinin bir müşterisine gönderir.
* Parayı tahsil eder.
* API kullanıcısına (external geliştiriciye) tekrar bir bildirim gönderir.

**FastAPI** ile bu çok kolaydır (Starlette sayesinde). Dokümantasyona bakın: [Testler](../tutorial/testing.md)

Test'leriniz olduktan sonra **FastAPI** sürümünü daha yeni bir sürüme yükseltebilir ve test'lerinizi çalıştırarak tüm kodunuzun doğru çalıştığından emin olabilirsiniz.

Her şey çalışıyorsa (ya da gerekli değişiklikleri yaptıktan sonra) ve tüm test'leriniz geçiyorsa, `fastapi` sürümünü o yeni sürüme sabitleyebilirsiniz.

## Starlette Hakkında { #about-starlette }

Önce ana, üst seviye **FastAPI** uygulamasını ve onun *path operation*’larını oluşturun:

{* ../../docs_src/sub_applications/tutorial001_py310.py hl[3, 6:8] *}

### Alt uygulama { #sub-application }

Sonra alt uygulamanızı ve onun *path operation*’larını oluşturun.

Bu alt uygulama da standart bir FastAPI uygulamasıdır; ancak "mount" edilecek olan budur:

{* ../../docs_src/sub_applications/tutorial001_py310.py hl[11, 14:16] *}