{* ../../docs_src/app_testing/app_a_py310/main.py *}

### Test Dosyası { #testing-file }

Sonra testlerinizin olduğu bir `test_main.py` dosyanız olabilir. Bu dosya aynı Python package içinde (yani `__init__.py` dosyası olan aynı dizinde) durabilir:

``` hl_lines="5"
.
├── app
│   ├── __init__.py
│   ├── main.py
│   └── test_main.py
```

* [liblab](https://developers.liblab.com/tutorials/sdk-for-fastapi?utm_source=fastapi)

Bu çözümlerin bazıları açık kaynak olabilir veya ücretsiz katman sunabilir; yani finansal bir taahhüt olmadan deneyebilirsiniz. Başka ticari SDK üreteçleri de vardır ve internette bulunabilir. 🤓

## TypeScript SDK Oluşturma { #create-a-typescript-sdk }

Basit bir FastAPI uygulamasıyla başlayalım:

* PostgreSQL
* MySQL
* SQLite
* Oracle
* Microsoft SQL Server, vb.

Bu örnekte **SQLite** kullanacağız; çünkü tek bir dosya kullanır ve Python’da yerleşik desteği vardır. Yani bu örneği kopyalayıp olduğu gibi çalıştırabilirsiniz.

Daha sonra, production uygulamanız için **PostgreSQL** gibi bir veritabanı sunucusu kullanmak isteyebilirsiniz.

/// tip | İpucu

{* ../../docs_src/dependencies/tutorial001_an_py310.py hl[8:9] *}

Bu kadar.

**2 satır**.

Ve tüm *path operation function*'larınızla aynı şekle ve yapıya sahiptir.

Bunu, "decorator" olmadan (yani `@app.get("/some-path")` olmadan) yazılmış bir *path operation function* gibi düşünebilirsiniz.

Ayrıca istediğiniz herhangi bir şeyi döndürebilir.

Bu örnekte, bu dependency şunları bekler:

```
eyJhbGciOiJIUzI1NiIsInR5cCI6IkpXVCJ9.eyJzdWIiOiIxMjM0NTY3ODkwIiwibmFtZSI6IkpvaG4gRG9lIiwiaWF0IjoxNTE2MjM5MDIyfQ.SflKxwRJSMeKKF2QT4fwpMeJf36POk6yJV_adQssw5c
```

Şifrelenmiş değildir; yani herkes içeriğindeki bilgiyi geri çıkarabilir.

Ancak imzalanmıştır. Bu yüzden, sizin ürettiğiniz bir token'ı aldığınızda, gerçekten onu sizin ürettiğinizi doğrulayabilirsiniz.

/// note | Teknik Detaylar

`Query`, `Path` ve diğerlerini `fastapi` içinden import ettiğinizde, bunlar aslında birer fonksiyondur.

Çağrıldıklarında, aynı isme sahip class'ların instance'larını döndürürler.

Yani `Query`'yi import edersiniz; bu bir fonksiyondur. Onu çağırdığınızda, yine `Query` adlı bir class'ın instance'ını döndürür.

Ancak tarayıcınızla [http://127.0.0.1:8000/app](http://127.0.0.1:8000/app) adresine giderseniz normal response'u görürsünüz:

```JSON
{
    "message": "Hello World",
    "root_path": "/api/v1"
}
```

Yani `http://127.0.0.1:8000/api/v1/app` üzerinden erişilmeyi beklemez.

Uvicorn, proxy'nin Uvicorn'a `http://127.0.0.1:8000/app` üzerinden erişmesini bekler; bunun üstüne ekstra `/api/v1` prefix'ini eklemek proxy'nin sorumluluğudur.

```

Böylece terminalde `python` yazdığınızda, sistem `C:\opt\custompython\bin` (son dizin) içindeki Python programını bulur ve onu kullanır.

////

Yani şunu yazarsanız:

<div class="termy">

```console
$ python
```

</div>

//// tab | Linux, macOS

Sistem `python` programını `/opt/custompython/bin` içinde **bulur** ve çalıştırır.

Bunu şimdiden etkileşimli dokümanlarda deneyebilirsiniz:

<img src="/img/tutorial/security/image03.png">

Henüz token’ın geçerliliğini doğrulamıyoruz, ama başlangıç için bu bile yeterli.

## Özet { #recap }

TLS (HTTPS) varsayılan olarak `443` portunu kullanır. Yani ihtiyaç duyacağımız port budur.

Bu portu yalnızca bir process dinleyebileceği için, bunu yapacak process **TLS Termination Proxy** olur.