Python’da benzersiz öğelerden oluşan kümeler için özel bir veri tipi vardır: `set`.

O zaman `tags`’i string’lerden oluşan bir set olarak tanımlayabiliriz:

{* ../../docs_src/body_nested_models/tutorial003_py310.py hl[12] *}

Böylece duplicate veri içeren bir request alsanız bile, bu veri benzersiz öğelerden oluşan bir set’e dönüştürülür.

Bunu nasıl çalıştırabileceğimize bir bakalım.

## pytest.mark.anyio { #pytest-mark-anyio }

Bir response modeli tanımlamazsanız, FastAPI [JSON Compatible Encoder](../tutorial/encoder.md) bölümünde açıklanan `jsonable_encoder`’ı kullanır ve sonucu bir `JSONResponse` içine koyar.

///

`GzipRequest.get_route_handler` tarafından döndürülen fonksiyonun farklı yaptığı tek şey, `Request`'i bir `GzipRequest`'e dönüştürmektir.

Bunu yaptığımızda `GzipRequest`, veriyi (gerekliyse) *path operations*'larımıza geçirmeden önce açma (decompress) işini üstlenir.

Bundan sonra tüm işleme mantığı aynıdır.

kullanıcıyı doğrulamak için veritabanı session'ı kullanan bir kodunuz olduğunu düşünün; ama bu session *path operation function* içinde bir daha hiç kullanılmıyor, yalnızca dependency içinde kullanılıyor **ve** response'un gönderilmesi uzun sürüyor. Mesela veriyi yavaş gönderen bir `StreamingResponse` var, ama herhangi bir nedenle veritabanını kullanmıyor.

Bu durumda veritabanı session'ı, response tamamen gönderilene kadar elde tutulur. Ancak session kullanılmıyorsa, bunu elde tutmak gerekli değildir....

### Password’ü Kontrol Etme { #check-the-password }

Bu noktada veritabanından kullanıcı verisine sahibiz, ancak password’ü henüz kontrol etmedik.

Önce bu veriyi Pydantic `UserInDB` modeline koyalım.

Asla düz metin (plaintext) password kaydetmemelisiniz; bu yüzden (sahte) password hashing sistemini kullanacağız.

Password’ler eşleşmezse, aynı hatayı döndürürüz.

## Basit Kullanım { #simple-usage }

Şöyle düşünürseniz: *Path operation function*'lar, bir *path* ve *operation* eşleştiğinde kullanılacak şekilde tanımlanır; ardından **FastAPI** fonksiyonu doğru parametrelerle çağırır ve request'ten veriyi çıkarır.

Aslında tüm (veya çoğu) web framework'ü de aynı şekilde çalışır.

Bu fonksiyonları hiçbir zaman doğrudan çağırmazsınız. Onları framework'ünüz (bu örnekte **FastAPI**) çağırır.

Sonrasında veriyi dönüştürür ve doğrular. Böylece `settings` nesnesini kullandığınızda, tanımladığınız tiplerde verilere sahip olursunuz (örn. `items_per_user` bir `int` olur).

### `settings`'i kullanın { #use-the-settings }

Sonrasında `Query`’ye daha fazla parametre geçebiliriz. Bu örnekte string’ler için geçerli olan `max_length`:

```Python
q: str | None = Query(default=None, max_length=50)
```

Bu, veriyi doğrular, veri geçerli değilse net bir hata gösterir ve parametreyi OpenAPI şemasındaki *path operation* içinde dokümante eder.

 * whenever there is a chance the check may fail "in real life". Example:
 *
 * {@snippet :
 * Bill bill = remoteService.getLastUnpaidBill();
 *
 * // In case bug 12345 happens again we'd rather just die
 * Verify.verify(bill.status() == Status.UNPAID,
 *     "Unexpected bill status: %s", bill.status());
 * }
 *
 * <h3>Comparison to alternatives</h3>
 *