OpenAPI (ve otomatik API dokümanları) ile entegre olan tüm security araçları `SecurityBase`’den kalıtım alır; **FastAPI** bu sayede onları OpenAPI’ye nasıl entegre edeceğini anlayabilir.

///

## Ne Yapar { #what-it-does }

# OAuth2 scope'ları { #oauth2-scopes }

OAuth2 scope'larını **FastAPI** ile doğrudan kullanabilirsiniz; sorunsuz çalışacak şekilde entegre edilmiştir.

Bu sayede OAuth2 standardını takip eden, daha ince taneli bir izin sistemini OpenAPI uygulamanıza (ve API dokümanlarınıza) entegre edebilirsiniz.

Sadece dosya kopyalamayı azaltmak her zaman büyük fark yaratmaz. Ancak o adımda cache kullanıldığı için, **bir sonraki adımda da cache kullanılabilir**. Örneğin bağımlılıkları yükleyen şu talimat için:

```Dockerfile
RUN pip install --no-cache-dir --upgrade -r /code/requirements.txt
```

FastAPI, Pydantic ile içeride birkaç işlem yapar; böylece class inheritance kurallarının dönen veri filtrelemede aynen kullanılmasına izin vermez. Aksi halde beklediğinizden çok daha fazla veriyi response’ta döndürebilirdiniz.

Bu sayede iki dünyanın da en iyisini alırsınız: **araç desteği** veren type annotations ve **veri filtreleme**.

## Dokümanlarda görün { #see-it-in-the-docs }

`HeroUpdate` *data model* biraz özeldir: yeni bir hero oluşturmak için gereken alanların **tamamına** sahiptir, ancak tüm alanlar **opsiyoneldir** (hepsinin bir default değeri vardır). Bu sayede hero güncellerken sadece güncellemek istediğiniz alanları gönderebilirsiniz.

Tüm **alanlar aslında değiştiği** için (tip artık `None` içeriyor ve default değerleri `None` oluyor), onları **yeniden tanımlamamız** gerekir.

│   │   └── users.py
│   └── internal
│       ├── __init__.py
│       └── admin.py
```

/// tip | İpucu

Birden fazla `__init__.py` dosyası var: her dizinde veya alt dizinde bir tane.

Bu sayede bir dosyadaki kodu diğerine import edebilirsiniz.

Örneğin `app/main.py` içinde şöyle bir satırınız olabilir:

```
from app.routers import items
```

///

  "full_name": "John Doe",
  "disabled": false
}
```

<img src="/img/tutorial/security/image09.png">

Developer tools'u açarsanız, gönderilen verinin sadece token'ı içerdiğini görebilirsiniz. Password sadece kullanıcıyı authenticate edip access token almak için yapılan ilk request'te gönderilir, sonrasında gönderilmez:

<img src="/img/tutorial/security/image10.png">

/// note | Not

Benzer şekilde, uygulama **kapanırken** çalıştırılması gereken mantığı (kodu) da tanımlayabilirsiniz. Bu durumda bu kod, muhtemelen **çok sayıda request** işlendi **sonra**, **bir kez** çalıştırılır.

Bu örnek callback'in kendisini implemente etmiyor (o zaten tek satır kod olabilir), sadece dokümantasyon kısmını ekliyor.

/// tip | İpucu

Gerçek callback, sadece bir HTTP request'tir.

Callback'i kendiniz implemente ederken [HTTPX](https://www.python-httpx.org) veya [Requests](https://requests.readthedocs.io/) gibi bir şey kullanabilirsiniz.

Sonrasında bunun kullanıldığını test edebiliriz.

## `.env` dosyası okuma { #reading-a-env-file }

Çok sayıda ayarınız varsa ve bunlar farklı ortamlarda sık sık değişiyorsa, bunları bir dosyaya koyup, sanki environment variable'mış gibi o dosyadan okumak faydalı olabilir.