Adı `test_` ile başlayan fonksiyonlar oluşturun (bu, `pytest`'in standart konvansiyonudur).

`TestClient` nesnesini `httpx` ile kullandığınız şekilde kullanın.

Kontrol etmeniz gereken şeyler için standart Python ifadeleriyle basit `assert` satırları yazın (bu da `pytest` standardıdır).

{* ../../docs_src/app_testing/tutorial001_py310.py hl[2,12,15:18] *}

/// tip | İpucu

Test fonksiyonlarının `async def` değil, normal `def` olduğuna dikkat edin.

Bu; doğrudan **Docker**, **Docker Compose**, **Kubernetes**, bir **cloud service** vb. olabilir.

Çoğu (veya tüm) durumda, container'ı startup'ta çalıştırmayı ve hata durumlarında restart'ları etkinleştirmeyi sağlayan basit bir seçenek vardır. Örneğin Docker'da bu, `--restart` komut satırı seçeneğidir.

{* ../../docs_src/dependencies/tutorial011_an_py310.py hl[22] *}

/// tip | İpucu

Bunların tamamı biraz yapay görünebilir. Ayrıca bunun nasıl faydalı olduğu da henüz çok net olmayabilir.

Bu örnekler bilerek basit tutuldu; ama mekanizmanın nasıl çalıştığını gösteriyor.

Security bölümlerinde, aynı şekilde implement edilmiş yardımcı function'lar bulunuyor.

```

</div>

## Virtual Environment Oluşturun { #create-a-virtual-environment }

Bir Python projesi üzerinde **ilk kez** çalışmaya başladığınızda, **virtual environment**'i <dfn title="başka seçenekler de var, bu basit bir yönergedir">projenizin içinde</dfn> oluşturun.

/// tip | İpucu

Bunu her çalıştığınızda değil, **proje başına sadece bir kez** yapmanız yeterlidir.

///

//// tab | `venv`

### Sınırsız "Plug-in" { #unlimited-plug-ins }

Başka bir deyişle, onlara gerek yok; ihtiyaç duyduğunuz kodu import edin ve kullanın.

Her entegrasyon (bağımlılıklar ile) o kadar basit olacak şekilde tasarlanmıştır ki, uygulamanız için, *path operations* ile kullandığınız aynı yapı ve söz dizimiyle sadece 2 satırda bir “plug-in” yazabilirsiniz.

### Test Edildi { #tested }

### Uzak Bir Server'da { #in-a-remote-server }

Uzak bir server (cloud server, sanal makine vb.) kurduğunuzda, yapabileceğiniz en basit şey; local geliştirme sırasında yaptığınız gibi, manuel olarak `fastapi run` (Uvicorn'u kullanır) veya benzeri bir komutla çalıştırmaktır.

Bu yöntem çalışır ve **geliştirme sırasında** faydalıdır.

Buna rağmen, esneklikten, sağlamlıktan veya güvenlikten ödün vermeden süreci mümkün olduğunca basitleştiren araçları sağlar.

Ve OAuth2 gibi güvenli, standart protokolleri nispeten basit bir şekilde kullanabilir ve uygulayabilirsiniz.

Modeli yüklemenin, diskten çok fazla **data** okunması gerektiği için **oldukça uzun sürebildiğini** düşünelim. Dolayısıyla bunu her request için yapmak istemezsiniz.

Modeli modülün/dosyanın en üst seviyesinde yükleyebilirdiniz; ancak bu, basit bir otomatik test çalıştırdığınızda bile **modelin yükleneceği** anlamına gelir. Böyle olunca test, kodun bağımsız bir kısmını çalıştırabilmek için önce modelin yüklenmesini beklemek zorunda kalır ve **yavaş** olur.

**FastAPI**'yi seviyor musunuz?

FastAPI'ye, diğer kullanıcılara ve yazara yardım etmek ister misiniz?

Yoksa **FastAPI** ile ilgili yardım mı almak istiyorsunuz?

Yardım etmenin çok basit yolları var (bazıları sadece bir-iki tıklama gerektirir).

Yardım almanın da birkaç yolu var.

## Bültene abone olun { #subscribe-to-the-newsletter }

Sonra tuple içindeki bu **iki değeri** `id` ve `name` değişkenlerine **atarız**.

Böylece kullanıcı bir item ID’si vermemiş olsa bile yine de rastgele bir öneri alır.

...bütün bunları **tek bir basit satırda** yapıyoruz. 🤯 Python’u sevmemek elde mi? 🐍

{* ../../docs_src/query_params_str_validations/tutorial015_an_py310.py ln[22:30] hl[29] *}

## Özet { #recap }