## `Union` veya `Optional` Kullanımı { #using-union-or-optional }

Kodunuz herhangi bir nedenle `|` kullanamıyorsa — örneğin bir tip açıklamasında (type annotation) değil de `response_model=` gibi bir yerdeyse — dikey çizgi (`|`) yerine `typing` içindeki `Union`'ı kullanabilirsiniz.

Örneğin, bir şeyin `str` ya da `None` olabileceğini şöyle belirtebilirsiniz:

```python
from typing import Union


def say_hi(name: Union[str, None]):

Dönen değeri bir <dfn title="Hesaplanan/üretilen değerleri saklayıp, tekrar hesaplamak yerine yeniden kullanmayı sağlayan bir yardımcı araç/sistem.">"önbellek"</dfn> içinde saklar ve aynı request içinde buna ihtiyaç duyan tüm "dependant"lara aktarır; böylece aynı request için bağımlılığı tekrar tekrar çağırmaz.

## Alternatif (eski): Varsayılan değer olarak `Query` { #alternative-old-query-as-the-default-value }

FastAPI’nin önceki sürümlerinde ( <dfn title="2023-03’ten önce">0.95.0</dfn> öncesi) `Query`’yi `Annotated` içine koymak yerine, parametrenizin varsayılan değeri olarak kullanmanız gerekiyordu. Etrafta bu şekilde yazılmış kod görme ihtimaliniz yüksek; bu yüzden açıklayalım.

/// tip | İpucu

Aşağıdaki örnekte **FastAPI**, tüm *path operations* için varsayılan olarak JSON yerine `HTMLResponse` kullanır.

{* ../../docs_src/custom_response/tutorial010_py310.py hl[2,4] *}

/// tip | İpucu

Daha önce olduğu gibi, *path operations* içinde `response_class`’ı yine override edebilirsiniz.

///

## Ek dokümantasyon { #additional-documentation }

```

ve sonra şunu çağırırsak:

```Python
user_dict = user_in.model_dump()
```

artık `user_dict` değişkeninde modelin verilerini içeren bir `dict` vardır (Pydantic model nesnesi yerine bir `dict` elde etmiş oluruz).

Ve eğer şunu çağırırsak:

```Python
print(user_dict)
```

şöyle bir Python `dict` elde ederiz:

```Python
{
    'username': 'john',
    'password': 'secret',

kullanan dependency'lerin resource'larına bağlı olmayan verileri kullanmalısınız.

Örneğin, aynı veritabanı session'ını kullanmak yerine background task içinde yeni bir veritabanı session'ı oluşturur ve veritabanındaki objeleri bu yeni session ile alırsınız. Ardından, background task function'ına veritabanından gelen objeyi parametre olarak geçirmek yerine, o objenin ID'sini geçirir ve objeyi background task function'ı içinde yeniden elde edersiniz....

`{"name", "description"}` sözdizimi, bu iki değere sahip bir `set` oluşturur.

Bu, `set(["name", "description"])` ile eşdeğerdir.

///

#### `set` yerine `list` kullanmak { #using-lists-instead-of-sets }

Yanlışlıkla `set` yerine `list` veya `tuple` kullanırsanız, FastAPI bunu yine `set`’e çevirir ve doğru şekilde çalışır:

{* ../../docs_src/response_model/tutorial006_py310.py hl[29,35] *}

## Özet { #recap }

///

### Path Operasyon Fonksiyonları { #path-operation-functions }

Bir *path operasyon fonksiyonunu* `async def` yerine normal `def` ile tanımladığınızda, (sunucuyu bloklayacağından) doğrudan çağrılmak yerine, harici bir thread pool’da çalıştırılır ve ardından beklenir.

Yukarıdaki kod örneğimizde bunu doğrudan kullanmıyoruz; bunun yerine FastAPI’ye veriyoruz ki o kullansın.

`FastAPI` uygulamasının `lifespan` parametresi bir **async context manager** alır; dolayısıyla oluşturduğumuz yeni `lifespan` async context manager’ını buraya geçebiliriz.

OpenAPI’ye özel bu `examples` alanının şekli, (bir `list` yerine) **birden fazla örnek** içeren bir `dict`’tir; her örnek ayrıca **OpenAPI**’ye eklenecek ekstra bilgiler içerir.

Bu, OpenAPI’nin içerdiği JSON Schema’ların içine girmez; bunun yerine doğrudan *path operation* üzerinde, dışarıda yer alır.