Yeni özellikler sık sık eklenir, bug'lar düzenli olarak düzeltilir ve kod sürekli iyileştirilmektedir.

Bu yüzden mevcut sürümler hâlâ `0.x.x` şeklindedir; bu da her sürümde breaking change olma ihtimalini yansıtır. Bu yaklaşım [Anlamsal Sürümleme](https://semver.org/) kurallarını takip eder.

///

## Bilgileri Birleştirme { #combining-information }

`response_model`, `status_code` ve `responses` parametreleri dahil olmak üzere, response bilgilerini birden fazla yerden birleştirebilirsiniz.

    `allow_credentials` `True` olarak ayarlanmışsa, `allow_origins`, `allow_methods` ve `allow_headers` değerlerinin hiçbiri `['*']` olamaz. Hepsinin [açıkça belirtilmesi](https://developer.mozilla.org/en-US/docs/Web/HTTP/CORS#credentialed_requests_and_wildcards) gerekir.

Bu ortam değişkenleri yalnızca **metin string**’lerini taşıyabilir. Çünkü Python’un dışındadırlar ve diğer programlarla, sistemin geri kalanıyla (hatta Linux, Windows, macOS gibi farklı işletim sistemleriyle) uyumlu olmak zorundadırlar.

Bu, Python’da bir ortam değişkeninden okunan **her değerin `str` olacağı** anlamına gelir. Farklı bir tipe dönüştürme veya doğrulama işlemleri kod içinde yapılmalıdır.

Bu yüzden JSON response içinde yer alırlar.

/// tip | İpucu

Default değerlerin yalnızca `None` olmak zorunda olmadığını unutmayın.

Bir list (`[]`), `10.5` gibi bir `float` vb. olabilirler.

///

### `response_model_include` ve `response_model_exclude` { #response-model-include-and-response-model-exclude }

Yanlış type işlemleri için hata kontrolleri de alırsınız:

<img src="/img/tutorial/body/image04.png">

Bu bir tesadüf değil; tüm framework bu tasarımın etrafında inşa edildi.

Ayrıca, bunun tüm editor'lerle çalışacağından emin olmak için herhangi bir implementasyon yapılmadan önce tasarım aşamasında kapsamlı şekilde test edildi.

Hatta bunu desteklemek için Pydantic'in kendisinde bile bazı değişiklikler yapıldı.

* Kullanıcı frontend’de tıklayarak web uygulamasının başka bir bölümüne gider.
* Frontend’in API’den daha fazla veri alması gerekir.
    * Ancak o endpoint için authentication gereklidir.
    * Bu yüzden API’mizle authenticate olmak için `Authorization` header’ını, `Bearer ` + token değeriyle gönderir.
    * Token `foobar` içeriyorsa `Authorization` header’ının içeriği `Bearer foobar` olur.

Bu yaklaşım, şunlara ihtiyaç duyduğunuzda özellikle faydalıdır:

* Paylaşılan bir mantığa sahip olmak (aynı kod mantığını tekrar tekrar kullanmak).
* Veritabanı bağlantılarını paylaşmak.
* Güvenlik, authentication, rol gereksinimleri vb. kuralları zorunlu kılmak.
* Ve daha birçok şey...

///

### `startup` ve `shutdown` birlikte { #startup-and-shutdown-together }

*startup* ve *shutdown* mantığınızın birbiriyle bağlantılı olma ihtimali yüksektir; bir şeyi başlatıp sonra bitirmek, bir resource edinip sonra serbest bırakmak vb. isteyebilirsiniz.

    rect rgba(0, 255, 255, .1)
        code ->> function: say_hi(name="Camila")
        function ->> code: return stored result
    end
```

Bizim `get_settings()` dependency'miz özelinde ise fonksiyon hiç argüman almaz; dolayısıyla her zaman aynı değeri döndürür.

Bu şekilde, neredeyse global bir değişken gibi davranır. Ancak bir dependency fonksiyonu kullandığı için testte kolayca override edebiliriz.