///

## Virtual Environment'i Aktif Edin { #activate-the-virtual-environment }

Oluşturduğunuz virtual environment'i aktif edin; böylece çalıştırdığınız her Python komutu veya kurduğunuz her package onu kullanır.

/// tip | İpucu

Projede çalışmak için **yeni bir terminal oturumu** başlattığınız **her seferinde** bunu yapın.

///

//// tab | Linux, macOS

<div class="termy">

```console

Ancak bazı durumlarda, varsayılandan farklı bir status code döndürmeniz gerekir.

## Kullanım senaryosu { #use-case }

Örneğin, varsayılan olarak "OK" `200` HTTP status code'u döndürmek istediğinizi düşünün.

Ama veri mevcut değilse onu oluşturmak ve "CREATED" `201` HTTP status code'u döndürmek istiyorsunuz.

Aynı zamanda, döndürdüğünüz veriyi bir `response_model` ile filtreleyip dönüştürebilmeyi de sürdürmek istiyorsunuz.

Bu path operation, uygulamanın `.openapi()` metodunun sonucunu içeren bir JSON response döndürür.

Varsayılan olarak `.openapi()` metodunun yaptığı şey, `.openapi_schema` özelliğinde içerik olup olmadığını kontrol etmek ve varsa onu döndürmektir.

Eğer yoksa, `fastapi.openapi.utils.get_openapi` konumundaki yardımcı (utility) fonksiyonu kullanarak şemayı üretir.

Ve `get_openapi()` fonksiyonu şu parametreleri alır:

```

Şifrelenmiş değildir; yani herkes içeriğindeki bilgiyi geri çıkarabilir.

Ancak imzalanmıştır. Bu yüzden, sizin ürettiğiniz bir token'ı aldığınızda, gerçekten onu sizin ürettiğinizi doğrulayabilirsiniz.

`TestClient`, standart pytest kullanarak normal `def` test fonksiyonlarınızın içinden asenkron FastAPI uygulamasını çağırmak için içeride bazı “sihirli” işlemler yapar. Ancak bu sihir, onu asenkron fonksiyonların içinde kullandığımızda artık çalışmaz. Testlerimizi asenkron çalıştırdığımızda, test fonksiyonlarımızın içinde `TestClient` kullanamayız.

Ancak `pip install fastapi` komutunu kullanırsanız, `python-multipart` paketi varsayılan olarak dahil edilmez.

Elle kurmak için bir [virtual environment](../../virtual-environments.md) oluşturduğunuzdan, onu aktive ettiğinizden emin olun ve ardından şununla kurun:

```console
$ pip install python-multipart
```

Bunun nedeni, **OAuth2**’nin `username` ve `password` göndermek için "form data" kullanmasıdır.

///

## Bir kullanıcı modeli oluşturun { #create-a-user-model }

Önce bir Pydantic kullanıcı modeli oluşturalım.

Body'leri bildirmek için Pydantic'i nasıl kullanıyorsak, aynı şekilde onu başka her yerde de kullanabiliriz:

{* ../../docs_src/security/tutorial002_an_py310.py hl[5,12:6] *}

## `get_current_user` dependency'si oluşturun { #create-a-get-current-user-dependency }

**FastAPI** ile [WebSockets](https://developer.mozilla.org/en-US/docs/Web/API/WebSockets_API) kullanabilirsiniz.

## `websockets` Kurulumu { #install-websockets }

Bir [sanal ortam](../virtual-environments.md) oluşturduğunuzdan, onu aktive ettiğinizden ve `websockets`'i ("WebSocket" protokolünü kullanmayı kolaylaştıran bir Python kütüphanesi) kurduğunuzdan emin olun:

<div class="termy">

```console
$ pip install websockets

---> 100%
```

///

## OpenID Connect { #openid-connect }

OpenID Connect, **OAuth2** tabanlı başka bir spesifikasyondur.

OAuth2’de nispeten belirsiz kalan bazı noktaları tanımlayarak onu daha birlikte çalışabilir (interoperable) hâle getirmeye çalışır.

Örneğin, Google ile giriş OpenID Connect kullanır (arka planda OAuth2 kullanır).

/// info | Bilgi

Yukarıdaki örnek aslında bir istisna; çünkü `io.BytesIO` nesnesi zaten bellekte, dolayısıyla onu okumak hiçbir şeyi bloke etmez.

Ancak çoğu durumda bir dosyayı veya dosya benzeri bir nesneyi okumak bloke edicidir.

///