Hepsi `localhost` üzerinde olsa bile, farklı protocol veya port kullandıkları için farklı "origin" sayılırlar.

## Adımlar { #steps }

Diyelim ki tarayıcınızda `http://localhost:8080` adresinde çalışan bir frontend’iniz var ve JavaScript’i, `http://localhost` adresinde çalışan bir backend ile iletişim kurmaya çalışıyor (port belirtmediğimiz için tarayıcı varsayılan port olan `80`’i kullanacaktır).

    ...
```

Ancak Python, `johndoe` içindeki ilk `j` ile `stanleyjobson` içindeki ilk `s`’i karşılaştırdığı anda `False` döndürür; çünkü iki string’in aynı olmadığını zaten anlar ve "kalan harfleri karşılaştırmak için daha fazla hesaplama yapmaya gerek yok" diye düşünür. Uygulamanız da "Incorrect username or password" der.

Sonra saldırganlar bu sefer `stanleyjobsox` kullanıcı adı ve `love123` şifresi ile dener.

///

## Kontrol Edelim { #check-it }

Artık `/v1/` path'i altındaki her request Flask uygulaması tarafından işlenecektir.

Geri kalanı ise **FastAPI** tarafından işlenecektir.

Eğer uygulamanızı çalıştırıp [http://localhost:8000/v1/](http://localhost:8000/v1/) adresine giderseniz, Flask'tan gelen response'u göreceksiniz:

```txt
Hello, World from Flask!

Şu anda **FastAPI** ile production uygulamaları geliştirebilirsiniz (muhtemelen bir süredir yapıyorsunuz da); sadece kodunuzun geri kalanıyla doğru çalışan bir sürüm kullandığınızdan emin olmanız gerekir.

## `fastapi` sürümünü sabitleyin { #pin-your-fastapi-version }

Önceki bölümlerde bahsettiğimiz deployment kavramlarına tekrar bakalım:

* Güvenlik - HTTPS
* Başlangıçta çalıştırma
* Yeniden başlatmalar
* **Replikasyon (çalışan process sayısı)**
* Bellek
* Başlatmadan önceki adımlar

haya
hayas
hayamos
hayáis
hayan
habré
habrás
habrá
habremos
habréis
habrán
habría
habrías
habríamos
habríais
habrían
había
habías
habíamos
habíais
habían
hube
hubiste
hubo
hubimos
hubisteis
hubieron
hubiera
hubieras
hubiéramos
hubierais
hubieran
hubiese
hubieses
hubiésemos
hubieseis
hubiesen
habiendo
habido

///

## OpenID Connect { #openid-connect }

OpenID Connect, **OAuth2** tabanlı başka bir spesifikasyondur.

OAuth2’de nispeten belirsiz kalan bazı noktaları tanımlayarak onu daha birlikte çalışabilir (interoperable) hâle getirmeye çalışır.

Örneğin, Google ile giriş OpenID Connect kullanır (arka planda OAuth2 kullanır).

* Kayıtlı veriyi alın.
* Bu veriyi bir Pydantic modeline koyun.
* Input modelinden, varsayılan değerler olmadan bir `dict` üretin (`exclude_unset` kullanarak).
    * Bu şekilde, modelinizdeki varsayılan değerlerle daha önce saklanmış değerlerin üzerine yazmak yerine, yalnızca kullanıcının gerçekten set ettiği değerleri güncellersiniz.

İsimlendirme konusunda akılda tutulması gereken küçük bir detay var. 💡

"**server**" kelimesi yaygın olarak hem uzak/bulut bilgisayarı (fiziksel veya sanal makine) hem de o makinede çalışan programı (ör. Uvicorn) ifade etmek için kullanılır.

Dolayısıyla genel olarak "server" dendiğinde, bu iki şeyden birini kast ediyor olabilir.

Bu provider request başına ücret alıyor olabilir ve onu çağırmak, testlerde sabit bir mock user kullanmaya kıyasla daha fazla zaman alabilir.

Muhtemelen harici provider'ı bir kez test etmek istersiniz; ancak çalışan her testte onu çağırmanız şart değildir.

Bu durumda, o provider'ı çağıran dependency'yi override edebilir ve yalnızca testleriniz için mock user döndüren özel bir dependency kullanabilirsiniz.