Varsayılan olarak **auto-reload** kapalıdır. Ayrıca `0.0.0.0` IP adresini dinler; bu, kullanılabilir tüm IP adresleri anlamına gelir. Böylece makineyle iletişim kurabilen herkes tarafından genel erişime açık olur. Bu, normalde production'da çalıştırma şeklidir; örneğin bir container içinde.

Ama kritik nokta şu:

Güvenlik ve dependency injection tarafını bir kez yazarsınız.

İstediğiniz kadar karmaşık hâle getirebilirsiniz. Yine de hepsi tek bir yerde ve sadece bir kez yazılmış olur. Üstelik tüm esneklikle.

Sonrasında aynı güvenlik sistemini kullanan binlerce endpoint (*path operation*) olabilir.

/// note | Not

Bir path parametresi her zaman zorunludur, çünkü path'in bir parçası olmak zorundadır. `None` ile tanımlasanız veya bir varsayılan değer verseniz bile bu hiçbir şeyi değiştirmez; yine her zaman zorunlu olur.

///

## Parametreleri İhtiyacınıza Göre Sıralayın { #order-the-parameters-as-you-need }

/// tip | İpucu

`Annotated` kullanıyorsanız, bu muhtemelen o kadar önemli ya da gerekli değildir.

///

`response_model` ile filtrelenmiş, sizin döndürdüğünüz değeri içeren nihai response'a yerleştirir.

Ayrıca `Response` parametresini dependency'lerde de tanımlayıp status code'u orada ayarlayabilirsiniz. Ancak unutmayın, en son ayarlanan değer geçerli olur....

<div class="termy">

```console
$ pip install "harry==1"
```

</div>

Sonuç olarak global Python environment'ınızda `harry` versiyon `1` kurulu olur.

```mermaid
flowchart LR
    subgraph global[global env]
        harry-1[harry v1]
    end
    subgraph stone-project[philosophers-stone project]
        stone(philosophers-stone) -->|requires| harry-1

FastAPI'yi `pip install "fastapi[standard]"` gibi bir şekilde kurduğunuzda `uvicorn[standard]` da zaten kurulmuş olur.

///

## Sunucu Programını Çalıştırın { #run-the-server-program }

```
.
├── app
│   ├── __init__.py
│   ├── main.py
│   └── test_main.py
```

`main.py` dosyası şöyle olur:

{* ../../docs_src/async_tests/app_a_py310/main.py *}

`test_main.py` dosyasında `main.py` için testler yer alır, artık şöyle görünebilir:

{* ../../docs_src/async_tests/app_a_py310/test_main.py *}

Request tarafında önce en *dıştaki* middleware çalışır.

Response tarafında ise en son o çalışır.

Örneğin:

```Python
app.add_middleware(MiddlewareA)
app.add_middleware(MiddlewareB)
```

Normal header parametrelerinde olduğu gibi, parametre adlarında alt çizgi karakterleri olduğunda bunlar **otomatik olarak tireye dönüştürülür**.

Örneğin kodda `save_data` adlı bir header parametreniz varsa, beklenen HTTP header `save-data` olur ve dokümanlarda da bu şekilde görünür.

Herhangi bir sebeple bu otomatik dönüşümü kapatmanız gerekiyorsa, header parametreleri için kullandığınız Pydantic model'lerde de bunu devre dışı bırakabilirsiniz.

    * Normalde token’ın bir süre sonra süresi dolacak şekilde ayarlanması beklenir.
        * Böylece kullanıcının bir noktada tekrar giriş yapması gerekir.
        * Ayrıca token çalınırsa risk daha düşük olur. Çoğu durumda, sonsuza kadar çalışacak kalıcı bir anahtar gibi değildir.
* Frontend bu token’ı geçici olarak bir yerde saklar.
* Kullanıcı frontend’de tıklayarak web uygulamasının başka bir bölümüne gider.