Bazı durumlarda, API'nizi kullanan **kullanıcılara** uygulamanızın *onların* uygulamasını (request göndererek) bazı verilerle çağırabileceğini; genellikle bir tür **event** hakkında **bildirim** yapmak için kullanacağını söylemek istersiniz.

Bu da şunu ifade eder: Kullanıcılarınızın API'nize request göndermesi şeklindeki normal akış yerine, request'i **sizin API'niz** (veya uygulamanız) **onların sistemine** (onların API'sine, onların uygulamasına) **gönderebilir**.

Bu provider request başına ücret alıyor olabilir ve onu çağırmak, testlerde sabit bir mock user kullanmaya kıyasla daha fazla zaman alabilir.

Muhtemelen harici provider'ı bir kez test etmek istersiniz; ancak çalışan her testte onu çağırmanız şart değildir.

Bu durumda, o provider'ı çağıran dependency'yi override edebilir ve yalnızca testleriniz için mock user döndüren özel bir dependency kullanabilirsiniz.

Diskten dosya okumak normalde maliyetli (yavaş) bir işlemdir; bu yüzden muhtemelen bunu yalnızca bir kez yapıp aynı settings nesnesini tekrar kullanmak istersiniz. Her request için yeniden okumak istemezsiniz.

Ancak her seferinde şunu yaptığımızda:

```Python
Settings()
```

yeni bir `Settings` nesnesi oluşturulur ve oluşturulurken `.env` dosyasını yeniden okur.

Örneğin `philosophers-stone` projesi üzerinde çalışıyor olabilirsiniz; **o virtual environment'i aktive eder**, package kurar ve o environment ile çalışırsınız.

Sonra **başka bir proje** olan `prisoner-of-azkaban` üzerinde çalışmak istersiniz.

O projeye gidersiniz:

<div class="termy">

```console
$ cd ~/code/prisoner-of-azkaban
```

</div>