Bu durumda `Security`'ye dependency fonksiyonu olarak `get_current_active_user` veriyoruz (`Depends` ile yaptığımız gibi).

Ama ayrıca bir `list` olarak scope'ları da veriyoruz; burada tek bir scope var: `items` (daha fazla da olabilir).

///

{* ../../docs_src/extra_models/tutorial003_py310.py hl[1,14:15,18:20,33] *}

### Python 3.10'da `Union` { #union-in-python-3-10 }

Bu örnekte `Union[PlaneItem, CarItem]` değerini `response_model` argümanına veriyoruz.

Bunu bir **type annotation** içine koymak yerine bir **argümana değer** olarak geçtiğimiz için, Python 3.10'da bile `Union` kullanmamız gerekiyor.

Eğer bu bir type annotation içinde olsaydı, dikey çizgiyi kullanabilirdik:

Yukarıdaki kod örneğimizde bunu doğrudan kullanmıyoruz; bunun yerine FastAPI’ye veriyoruz ki o kullansın.

`FastAPI` uygulamasının `lifespan` parametresi bir **async context manager** alır; dolayısıyla oluşturduğumuz yeni `lifespan` async context manager’ını buraya geçebiliriz.

Sıra sana geldiğinde gerçekten "üretken" işler yapıyorsun: menüyü işliyorsun, ne istediğine karar veriyorsun, aşkının seçimini alıyorsun, ödüyorsun, doğru para ya da kartı verdiğini kontrol ediyorsun, doğru ücretlendirildiğini kontrol ediyorsun, sipariş kalemlerinin doğru olduğunu kontrol ediyorsun, vb.

```console
$ pip install email-validator
```

veya şöyle:

```console
$ pip install "pydantic[email]"
```

///

Bu model ile hem input’u declare ediyoruz hem de output’u aynı model ile declare ediyoruz:

{* ../../docs_src/response_model/tutorial002_py310.py hl[16] *}

Artık bir browser password ile user oluşturduğunda, API response içinde aynı password’ü geri döndürecek.

# Mevcut Kullanıcıyı Alma { #get-current-user }

Önceki bölümde güvenlik sistemi (dependency injection sistemine dayanır) *path operation function*'a `str` olarak bir `token` veriyordu:

{* ../../docs_src/security/tutorial001_an_py310.py hl[12] *}

Ancak bu hâlâ pek kullanışlı değil.

Bize mevcut kullanıcıyı verecek şekilde düzenleyelim.

## Bir kullanıcı modeli oluşturun { #create-a-user-model }

Önce bir Pydantic kullanıcı modeli oluşturalım.

### Bir Dosyayı Simüle Etme { #simulate-a-file }

Bu örnekte, yalnızca bellekte yaşayan ama aynı arayüzü kullanmamıza izin veren, dosya benzeri bir nesne olan `io.BytesIO` ile bir dosyayı simüle ediyoruz.

Örneğin, bir dosyada yapabileceğimiz gibi, içeriğini tüketmek için üzerinde iterate edebiliriz.

{* ../../docs_src/stream_data/tutorial002_py310.py ln[1:27] hl[3,12:13,25] *}

/// note | Teknik Detaylar

Buna rağmen, varsayılan entegre işlevselliği kullanmasak da, YAML olarak almak istediğimiz veri için JSON Schema’yı manuel üretmek üzere bir Pydantic model kullanmaya devam ediyoruz.

Ardından request’i doğrudan kullanıp body’yi `bytes` olarak çıkarıyoruz. Bu da FastAPI’nin request payload’ını JSON olarak parse etmeye çalışmayacağı anlamına gelir.

{* ../../docs_src/bigger_applications/app_an_py310/main.py hl[1,3,7] title["app/main.py"] *}

### `APIRouter` Import Edin { #import-the-apirouter }

Şimdi `APIRouter` içeren diğer submodule’leri import ediyoruz:

{* ../../docs_src/bigger_applications/app_an_py310/main.py hl[4:5] title["app/main.py"] *}

Burada `SessionDep` dependency’sini (bir `Session`) kullanarak yeni `Hero`’yu `Session` instance’ına ekliyoruz, değişiklikleri veritabanına commit ediyoruz, `hero` içindeki veriyi refresh ediyoruz ve sonra geri döndürüyoruz.

### Hero’ları Okuma { #read-heroes }