Dolayısıyla genel olarak "server" dendiğinde, bu iki şeyden birini kast ediyor olabilir.

Uzak makineden bahsederken genelde **server** denir; ayrıca **machine**, **VM** (virtual machine), **node** ifadeleri de kullanılır. Bunların hepsi, genellikle Linux çalıştıran ve üzerinde programlarınızı çalıştırdığınız bir tür uzak makineyi ifade eder.

## Sunucu Programını Yükleyin { #install-the-server-program }

Yani, şu şekilde bir URL'de:

```
https://example.com/items/foo
```

...path şöyle olur:

```
/items/foo
```

/// info | Bilgi

Bir "path" genellikle "endpoint" veya "route" olarak da adlandırılır.

///

Bir API oluştururken, "path", "concerns" ve "resources" ayrımını yapmanın ana yoludur.

#### Operation { #operation }

Bu da şunu ifade eder: Kullanıcılarınızın API'nize request göndermesi şeklindeki normal akış yerine, request'i **sizin API'niz** (veya uygulamanız) **onların sistemine** (onların API'sine, onların uygulamasına) **gönderebilir**.

Buna genellikle **webhook** denir.

## Webhook adımları { #webhooks-steps }

### Startup'ta Otomatik Çalıştırma { #run-automatically-on-startup }

Genellikle server programının (ör. Uvicorn) server açılışında otomatik başlamasını ve herhangi bir **insan müdahalesi** gerektirmeden API'nizi çalıştıran bir process'in sürekli ayakta olmasını istersiniz (ör. FastAPI uygulamanızı çalıştıran Uvicorn).

### Ayrı Bir Program { #separate-program }

* **`200 - 299`** "Successful" response'lar içindir. En sık kullanacağınız aralık budur.
    * `200`, varsayılan status code'dur ve her şeyin "OK" olduğunu ifade eder.
    * Başka bir örnek `201` ("Created") olabilir. Genellikle veritabanında yeni bir kayıt oluşturduktan sonra kullanılır.
    * Özel bir durum ise `204` ("No Content")'tür. Client'a döndürülecek içerik olmadığında kullanılır; bu nedenle response body olmamalıdır.

Çoğu durumda (ve genellikle yapmanız gereken şekilde) üst tarafta sizin yerinize HTTPS'i yöneten bir "termination proxy" bulunur. Bu, uygulamanızı nasıl deploy ettiğinize bağlıdır; sağlayıcınız bunu sizin için yapabilir ya da sizin ayrıca kurmanız gerekebilir.

JSON sadece UTF-8 ile encode edilmiş string'ler içerebilir, dolayısıyla ham bytes içeremez.

Base64 ikili veriyi string olarak encode edebilir, ancak bunu yapmak için orijinal ikili veriden daha fazla karakter kullanır; bu yüzden genellikle normal dosyalardan daha verimsiz olur.

Base64'ü sadece gerçekten JSON içine ikili veri koymanız gerekiyorsa ve bunun için dosya kullanamıyorsanız tercih edin.

## Pydantic `bytes` { #pydantic-bytes }

///

## Tags { #tags }

*Path operation*’ınıza tag ekleyebilirsiniz; `tags` parametresine `str` öğelerinden oluşan bir `list` verin (genellikle tek bir `str`):

{* ../../docs_src/path_operation_configuration/tutorial002_py310.py hl[15,20,25] *}

Bunlar OpenAPI şemasına eklenecek ve otomatik dokümantasyon arayüzleri tarafından kullanılacaktır:

# Güvenlik { #security }

Güvenlik, authentication ve authorization’ı ele almanın birçok yolu vardır.

Ve bu konu genellikle karmaşık ve "zor"dur.

Birçok framework ve sistemde yalnızca security ve authentication’ı yönetmek bile ciddi miktarda emek ve kod gerektirir (çoğu durumda yazılan toplam kodun %50’si veya daha fazlası olabilir).

# Container'larda FastAPI - Docker { #fastapi-in-containers-docker }

FastAPI uygulamalarını deploy ederken yaygın bir yaklaşım, bir **Linux container image** oluşturmaktır. Bu genellikle [**Docker**](https://www.docker.com/) kullanılarak yapılır. Ardından bu container image'ı birkaç farklı yöntemden biriyle deploy edebilirsiniz.

Linux container'ları kullanmanın **güvenlik**, **tekrarlanabilirlik**, **basitlik** gibi birçok avantajı vardır.

/// tip | İpucu