},
        "indonesian_keywords": {
          "type":       "keyword_marker",
          "keywords": ["halo", "dunia", "pencarian"]
        },
        "indonesian_stemmer": {

        },
        "indonesian_keywords": {
          "type":       "keyword_marker",
          "keywords": ["halo", "dunia", "pencarian"]
        },
        "indonesian_stemmer": {

Bu noktada saldırganlar, server’ın "Incorrect username or password" response’unu göndermesinin birkaç mikro saniye daha uzun sürdüğünü fark ederek _bir şeyleri_ doğru yaptıklarını anlar; yani başlangıçtaki bazı harfler doğrudur.

Sonra tekrar denerken, bunun `johndoe`’dan ziyade `stanleyjobsox`’a daha yakın bir şey olması gerektiğini bilerek devam edebilirler.

#### "Profesyonel" bir saldırı { #a-professional-attack }

Ama yine de nihai deneyim pek iyi değil. 😞

---

Bu, burgerler için paralel karşılık gelen hikâye olurdu. 🍔

Daha "gerçek hayat" bir örnek için, bir banka hayal edin.

Yakın zamana kadar, bankaların çoğunda birden çok gişe memuru 👨‍💼👨‍💼👨‍💼👨‍💼 ve uzun bir sıra 🕙🕙🕙🕙🕙🕙🕙🕙 vardı.

Tüm gişe memurları bir müşteriyle tüm işi yapar, sonra sıradakiyle 👨‍💼⏯.

Parametrenin adının `item-query` olmasını istediğinizi düşünün.

Örneğin:

```
http://127.0.0.1:8000/items/?item-query=foobaritems
```

Ancak `item-query` geçerli bir Python değişken adı değildir.

En yakın seçenek `item_query` olur.

Ama sizin hâlâ tam olarak `item-query` olmasına ihtiyacınız var...

O zaman bir `alias` tanımlayabilirsiniz; bu alias, parametre değerini bulmak için kullanılacaktır:

Normal bir *path operation*'dan 2 temel farkı vardır:

* Gerçek bir koda ihtiyaç duymaz; çünkü uygulamanız bu kodu asla çağırmayacak. Bu yalnızca *external API*'yi dokümante etmek için kullanılır. Yani fonksiyon sadece `pass` içerebilir.

Yine de FastAPI, Requests’ten epey ilham almıştır.

**Requests** bir kütüphane olarak API’larla (istemci olarak) etkileşime geçmeye yararken, **FastAPI** API’lar (sunucu olarak) geliştirmeye yarar.

Yani daha çok zıt uçlardadırlar ama birbirlerini tamamlarlar.

Requests çok basit ve sezgisel bir tasarıma sahiptir, mantıklı varsayılanlarla kullanımı çok kolaydır. Aynı zamanda çok güçlü ve özelleştirilebilirdir.

///

`with` bloğu kullanarak, jeneratör fonksiyonu (içinde `yield` olan fonksiyon) tamamlandığında dosya benzeri nesnenin kapandığından emin oluruz. Yani response gönderimi bittikten sonra.

Bu özel örnekte o kadar da önemli değil, çünkü sahte ve bellekte (yani `io.BytesIO` ile). Ancak gerçek bir dosyada, onunla işiniz bittiğinde dosyanın kapandığından emin olmak önemlidir.

### Dosyalar ve Async { #files-and-async }

{* ../../docs_src/path_params/tutorial001_py310.py hl[6:7] *}

Path parametresi `item_id`'nin değeri, fonksiyonunuza `item_id` argümanı olarak aktarılacaktır.

Yani, bu örneği çalıştırıp [http://127.0.0.1:8000/items/foo](http://127.0.0.1:8000/items/foo) adresine giderseniz, şöyle bir response görürsünüz:

```JSON
{"item_id":"foo"}
```

Ayrıca spesifikasyon, bu alanların adlarının tam olarak böyle olması gerektiğini söyler. Yani `user-name` veya `email` işe yaramaz.

Ancak merak etmeyin, frontend’de son kullanıcılarınıza dilediğiniz gibi gösterebilirsiniz.

Veritabanı model(ler)inizde de istediğiniz başka isimleri kullanabilirsiniz.