Sonra APIStar bir sunucu olarak var olmaktan çıktı ve Starlette oluşturuldu; böyle bir sistem için daha iyi bir temel oldu. Bu, **FastAPI**’yi inşa etmek için son ilhamdı.

Önceki bu araçlardan edinilen deneyimler üzerine özellikleri, tip sistemi ve diğer kısımları geliştirip artırırken, **FastAPI**’yi APIStar’ın “ruhani varisi” olarak görüyorum.

///

* Çok güçlü ve kullanımı kolay bir **<dfn title="şöyle de bilinir: bileşenler, kaynaklar, sağlayıcılar, servisler, enjekte edilebilirler">Bağımlılık Enjeksiyonu</dfn>** sistemi.
* **JWT tokens** ve **HTTP Basic** auth ile **OAuth2** desteği dahil güvenlik ve kimlik doğrulama.
* **Çok derin iç içe JSON modelleri** tanımlamak için daha ileri (ama aynı derecede kolay) teknikler (Pydantic sayesinde).

* `C:\Program Files\Python312`
* `C:\Windows\System32`

////

Terminalde bir **komut** yazdığınızda, işletim sistemi `PATH` ortam değişkeninde listelenen **bu dizinlerin her birinde** programı **arar**.

Örneğin terminalde `python` yazdığınızda, işletim sistemi bu listedeki **ilk dizinde** `python` adlı bir program arar.

Bulursa **onu kullanır**. Bulamazsa **diğer dizinlerde** aramaya devam eder.

* İşletim sistemi tarafından **çalıştırılabilen** **dosya**, örn: `python`, `python.exe` veya `uvicorn`.
* İşletim sistemi üzerinde **çalışır durumdayken** CPU kullanan ve bellekte veri tutan belirli bir program. Buna **process** de denir.

### Process Nedir { #what-is-a-process }

* vb.

## Basit ve Güçlü { #simple-and-powerful }

Hiyerarşik dependency injection sistemi tanımlamak ve kullanmak çok basit olsa da, hâlâ oldukça güçlüdür.

Kendileri de dependency tanımlayabilen dependency'ler tanımlayabilirsiniz.

Sonuçta hiyerarşik bir dependency ağacı oluşur ve **Dependency Injection** sistemi tüm bu dependency'leri (ve alt dependency'lerini) sizin için çözer ve her adımda sonuçları sağlar ("inject" eder).

# Mevcut Kullanıcıyı Alma { #get-current-user }

Önceki bölümde güvenlik sistemi (dependency injection sistemine dayanır) *path operation function*'a `str` olarak bir `token` veriyordu:

{* ../../docs_src/security/tutorial001_an_py310.py hl[12] *}

Ancak bu hâlâ pek kullanışlı değil.

Bize mevcut kullanıcıyı verecek şekilde düzenleyelim.

## Bir kullanıcı modeli oluşturun { #create-a-user-model }

Önce bir Pydantic kullanıcı modeli oluşturalım.

    return {"fresh_value": fresh_value}
```

////

## Özet { #recap }

Burada kullanılan havalı terimlerin ötesinde, **Dependency Injection** sistemi aslında oldukça basittir.

*Path operation function*'lara benzeyen fonksiyonlardan ibarettir.

Yine de çok güçlüdür ve keyfi derecede derin iç içe geçmiş bağımlılık "graph"ları (ağaçları) tanımlamanıza izin verir.

```JSON
{
  "detail": "Inactive user"
}
```

## Özet { #recap }

Artık API’niz için `username` ve `password` tabanlı, eksiksiz bir güvenlik sistemi implement etmek için gerekli araçlara sahipsiniz.

Bu araçlarla güvenlik sistemini herhangi bir veritabanıyla ve herhangi bir user veya veri modeliyle uyumlu hale getirebilirsiniz.

Eksik kalan tek detay, bunun henüz gerçekten "güvenli" olmamasıdır.

Ve OAuth2 gibi güvenli, standart protokolleri nispeten basit bir şekilde kullanabilir ve uygulayabilirsiniz.

Tek bir Uvicorn process çalıştıracak şekilde sıfırdan kendi image'ınızı oluşturmayı göstereceğim. Bu oldukça basit bir süreçtir ve Kubernetes gibi dağıtık bir container yönetim sistemi kullanırken büyük olasılıkla yapmak isteyeceğiniz şey de budur.

## Özet { #recap }