* `OPTIONS`
* `HEAD`
* `PATCH`
* `TRACE`

HTTP protokolünde, her bir path ile bu "method"lardan biri (veya birden fazlası) ile iletişim kurabilirsiniz.

---

API oluştururken, normalde belirli bir aksiyon için bu spesifik HTTP method'larını kullanırsınız.

Normalde şunları kullanırsınız:

* `POST`: veri oluşturmak için.
* `GET`: veri okumak için.
* `PUT`: veriyi güncellemek için.

### Özet { #recap }

Özetle, parametrelerin, body'nin vb. type'larını fonksiyon parametreleri olarak **bir kere** tanımlarsınız.

Bunu standart modern Python tipleriyle yaparsınız.

Yeni bir syntax, belirli bir kütüphanenin method'larını ya da class'larını vb. öğrenmeniz gerekmez.

Sadece standart **Python**.

Örneğin bir `int` için:

```Python
item_id: int
```

# Statik Dosyalar { #static-files }

`StaticFiles` kullanarak bir dizindeki statik dosyaları otomatik olarak sunabilirsiniz.

## `StaticFiles` Kullanımı { #use-staticfiles }

* `StaticFiles`'ı import edin.
* Belirli bir path'te bir `StaticFiles()` örneğini "mount" edin.

{* ../../docs_src/static_files/tutorial001_py310.py hl[2,6] *}

/// note | Teknik Detaylar

`from starlette.staticfiles import StaticFiles` da kullanabilirsiniz.

Ayrıca backend’in şunlara izin verip vermediğini de belirtebilirsiniz:

* Credentials (Authorization header’ları, Cookie’ler, vb).
* Belirli HTTP method’ları (`POST`, `PUT`) veya wildcard `"*"` ile hepsini.
* Belirli HTTP header’ları veya wildcard `"*"` ile hepsini.

{* ../../docs_src/cors/tutorial001_py310.py hl[2,6:11,13:19] *}

## `fastapi` sürümünü sabitleyin { #pin-your-fastapi-version }

İlk yapmanız gereken, kullandığınız **FastAPI** sürümünü uygulamanızla doğru çalıştığını bildiğiniz belirli bir güncel sürüme "sabitlemek" (pinlemek) olmalı.

Örneğin, uygulamanızda `0.112.0` sürümünü kullandığınızı varsayalım.

`requirements.txt` dosyası kullanıyorsanız sürümü şöyle belirtebilirsiniz:

```txt

Client ile server arasındaki, TLS bağlantısını kurmaya yönelik bu etkileşime **TLS handshake** denir.

### SNI Extension’ı ile TLS { #tls-with-sni-extension }

Server’da, belirli bir **IP adresindeki** belirli bir **portu** dinleyen **yalnızca bir process** olabilir. Aynı IP adresinde başka portları dinleyen başka process’ler olabilir, ancak IP+port kombinasyonu başına yalnızca bir tane olur.

Her bir "scope" sadece bir string'dir (boşluksuz).

Genellikle belirli güvenlik izinlerini tanımlamak için kullanılır, örneğin:

* `users:read` veya `users:write` sık görülen örneklerdir.
* `instagram_basic` Facebook / Instagram tarafından kullanılır.
* `https://www.googleapis.com/auth/drive` Google tarafından kullanılır.

/// info | Bilgi

OAuth2'de "scope", gereken belirli bir izni bildiren bir string'den ibarettir.

API’ların ihtiyaç duyduğu bir diğer önemli özellik, veri doğrulamadır; belirli parametreler göz önüne alındığında verinin geçerli olduğundan emin olmak. Örneğin, bir alanın `int` olması ve rastgele bir metin olmaması. Bu özellikle dışarıdan gelen veriler için kullanışlıdır.

## Tip parametresi olan list alanları { #list-fields-with-type-parameter }

Ancak Python’da, iç tipleri olan list’leri (ya da "type parameter" içeren tipleri) tanımlamanın belirli bir yolu vardır:

### Tip parametresiyle bir `list` tanımlayın { #declare-a-list-with-a-type-parameter }

Genelde belirli güvenlik izinlerini (permission) belirtmek için kullanılırlar, örneğin:

* `users:read` veya `users:write` yaygın örneklerdir.
* `instagram_basic` Facebook / Instagram tarafından kullanılır.
* `https://www.googleapis.com/auth/drive` Google tarafından kullanılır.

/// info | Bilgi

OAuth2’de bir "scope", gerekli olan belirli bir izni ifade eden basit bir string’dir.