Bence `Union[SomeType, None]` ne demek istediğini daha açık anlatır.

Burada mesele sadece kelimeler ve isimler. Ancak bu kelimeler sizin ve ekip arkadaşlarınızın koda bakışını etkileyebilir.

Örnek olarak şu fonksiyona bakalım:

```python
from typing import Optional


def say_hi(name: Optional[str]):
    print(f"Hey {name}!")
```

{* ../../docs_src/openapi_callbacks/tutorial001_py310.py hl[14:16,19:20,26:30] *}

Normal bir *path operation*'dan 2 temel farkı vardır:

* Gerçek bir koda ihtiyaç duymaz; çünkü uygulamanız bu kodu asla çağırmayacak. Bu yalnızca *external API*'yi dokümante etmek için kullanılır. Yani fonksiyon sadece `pass` içerebilir.

```
.
├── backend
│   ├── main.py
│   ├── __init__.py
```

O zaman `entrypoint`'i şu şekilde ayarlarsınız:

```toml
[tool.fastapi]
entrypoint = "backend.main:app"
```

Bu da şu koda eşdeğerdir:

```python
from backend.main import app
```

### path ile `fastapi dev` { #fastapi-dev-with-path }

Backend kodunu her güncellediğinizde ve frontend'i **yeniden ürettiğinizde**, yeni *path operation*'lar method olarak eklenir, eskileri kaldırılır ve diğer değişiklikler de üretilen koda yansır. 🤓

Bu, bir şey değiştiğinde client code'a otomatik olarak **yansıyacağı** anlamına gelir. Ayrıca client'ı **build** ettiğinizde, kullanılan verilerde bir **uyuşmazlık** (mismatch) varsa hata alırsınız.

Ek bir style veya tutarlılık ihtiyacı olursa, bunu doğrudan isterim ya da gerekli değişikliklerle üstüne commit eklerim.

### Kodu kontrol edin { #check-the-code }

* Kodu okuyup kontrol edin; mantıklı mı bakın, **yerelde çalıştırın** ve gerçekten problemi çözüyor mu görün.

* Ardından bunu yaptığınızı belirten bir **yorum** yazın; böylece gerçekten kontrol ettiğinizi anlarım.

Bu yaklaşım, şunlara ihtiyaç duyduğunuzda özellikle faydalıdır:

* Paylaşılan bir mantığa sahip olmak (aynı kod mantığını tekrar tekrar kullanmak).
* Veritabanı bağlantılarını paylaşmak.
* Güvenlik, authentication, rol gereksinimleri vb. kuralları zorunlu kılmak.
* Ve daha birçok şey...

Tüm bunları, kod tekrarını minimumda tutarak yaparsınız.

## İlk Adımlar { #first-steps }

Uygulama **başlamadan** önce çalıştırılması gereken mantığı (kodu) tanımlayabilirsiniz. Bu, bu kodun **bir kez**, uygulama **request almaya başlamadan önce** çalıştırılacağı anlamına gelir.

Benzer şekilde, uygulama **kapanırken** çalıştırılması gereken mantığı (kodu) da tanımlayabilirsiniz. Bu durumda bu kod, muhtemelen **çok sayıda request** işlendi **sonra**, **bir kez** çalıştırılır.

Python’un modern sürümleri, **`async` ve `await`** sözdizimiyle, **"coroutines"** denilen bir yapıyı kullanarak **"asenkron kod"** desteğine sahiptir.

Aşağıdaki bölümlerde bu ifadeyi parça parça ele alalım:

* **Asenkron Kod**
* **`async` ve `await`**
* **Coroutine'ler**

## Asenkron Kod { #asynchronous-code }

Başka bir deyişle, onlara gerek yok; ihtiyaç duyduğunuz kodu import edin ve kullanın.

Her entegrasyon (bağımlılıklar ile) o kadar basit olacak şekilde tasarlanmıştır ki, uygulamanız için, *path operations* ile kullandığınız aynı yapı ve söz dizimiyle sadece 2 satırda bir “plug-in” yazabilirsiniz.

### Test Edildi { #tested }

* %100 <dfn title="Otomatik olarak test edilen kod miktarı">test kapsayıcılığı</dfn>.

/// check | **FastAPI**'a ilham olan

Kodla, veri tiplerini ve doğrulamayı otomatik sağlayan “şemalar” tanımlamak.

///

### [Webargs](https://webargs.readthedocs.io/en/latest/) { #webargs }