Birçok kişi sadece kodun bir parçasını kopyalar, ama bu **problemi yeniden üretmek** için yeterli olmaz.

* Çalıştırıp aynı hatayı/davranışı görebileceğiniz veya kullanım senaryosunu daha iyi anlayabileceğiniz, yerelde **kopyala-yapıştır** yaparak çalıştırılabilen bir [minimal, reproducible, example](https://stackoverflow.com/help/minimal-reproducible-example) paylaşmalarını isteyebilirsiniz.

Bu örnekte `me` scope'unu gerektiriyor (birden fazla scope da isteyebilirdi).

/// note | Not

Farklı yerlerde farklı scope'lar eklemek zorunda değilsiniz.

Burada, **FastAPI**'nin farklı seviyelerde tanımlanan scope'ları nasıl ele aldığını göstermek için böyle yapıyoruz.

///

Bunu dengelemek için, şu kısa hikâyeyi hayal edin:

> Büyük, kirli bir evi temizlemen gerekiyor.

*Evet, tüm hikâye bu kadar*.

---

Hiçbir yerde 🕙 bekleme yok; sadece evin birden fazla yerinde yapılacak çok iş var.

Hamburger örneğindeki gibi dönüşlerle ilerleyebilirsin, önce salon, sonra mutfak; ama hiçbir şey 🕙 beklemediğin için, sadece temizlik yaptığından, dönüşlerin hiçbir etkisi olmaz.

Bu proxy'ler HTTPS sertifikalarını ve diğer bazı işleri üstlenebilir.

## Proxy Forwarded Header'ları { #proxy-forwarded-headers }

Uygulamanızın önündeki bir **proxy**, request'leri **server**'ınıza göndermeden önce genelde bazı header'ları dinamik olarak ayarlar. Böylece server, request'in proxy tarafından **forward** edildiğini; domain dahil orijinal (public) URL'yi, HTTPS kullanıldığını vb. bilgileri anlayabilir.

4. Gereksinim dosyasındaki paket bağımlılıklarını yükleyin.

    `--no-cache-dir` seçeneği, indirilen paketlerin yerel olarak kaydedilmemesini `pip`'e söyler. Bu kayıt, `pip` aynı paketleri tekrar yüklemek için yeniden çalıştırılacaksa işe yarar; ancak container'larla çalışırken genelde bu durum geçerli değildir.

    /// note | Not

Daha önce imkânsız olduğunu düşünebileceğiniz yerlerde bile tamamlama alırsınız. Örneğin, bir request’ten gelen (iç içe de olabilir) JSON body içindeki `price` anahtarı için.

Artık anahtar adlarını yanlış yazmak, dokümana gidip gelmek ya da sonunda `username` mi `user_name` mi kullandığınızı bulmak için sayfayı yukarı aşağı kaydırmak yok.

### Kısa { #short }

{* ../../docs_src/generate_clients/tutorial002_py310.py hl[21,26,34] *}

### Tag'lerle TypeScript Client Üretme { #generate-a-typescript-client-with-tags }

Tag'leri kullanan bir FastAPI uygulaması için client ürettiğinizde, genelde client code da tag'lere göre ayrılır.

Bu sayede client code tarafında her şey doğru şekilde sıralanır ve gruplandırılır:

<img src="/img/tutorial/generate-clients/image06.png">

Bu örnekte şunlar var:

Form alanının adı `scope`’tur (tekil), ama aslında boşluklarla ayrılmış "scope"’lardan oluşan uzun bir string’dir.

Her bir "scope" sadece bir string’dir (boşluk içermez).

Genelde belirli güvenlik izinlerini (permission) belirtmek için kullanılırlar, örneğin:

* `users:read` veya `users:write` yaygın örneklerdir.
* `instagram_basic` Facebook / Instagram tarafından kullanılır.

Uygulamayı, öncekiyle aynı şekilde authorize edin.

Şu kimlik bilgilerini kullanarak:

Username: `johndoe`
Password: `secret`

/// check | Ek bilgi

Kodun hiçbir yerinde düz metin password "`secret`" yok; sadece hash'lenmiş hâli var.

///

<img src="/img/tutorial/security/image08.png">

`/users/me/` endpoint'ini çağırın; response şöyle olacaktır:

```JSON
{

Route’lar, endpoint’i işleyen fonksiyonun üstüne konan dekoratörlerle değil, tek bir yerde, farklı yerlerde tanımlanmış fonksiyonlar kullanılarak ilan edilir. Bu yaklaşım, Flask (ve Starlette) yerine Django’ya daha yakındır; kodda aslında birbirine sıkı bağlı olan şeyleri ayırır.

/// check | **FastAPI**'a ilham olan