{* ../../docs_src/dependencies/tutorial014_an_py310.py ln[24:28] hl[28] *}

Böylece session veritabanı bağlantısını serbest bırakır ve diğer request'ler bunu kullanabilir.

Buna rağmen, esneklikten, sağlamlıktan veya güvenlikten ödün vermeden süreci mümkün olduğunca basitleştiren araçları sağlar.

Ve OAuth2 gibi güvenli, standart protokolleri nispeten basit bir şekilde kullanabilir ve uygulayabilirsiniz.

`check_same_thread=False` kullanmak, FastAPI’nin aynı SQLite veritabanını farklı thread’lerde kullanmasına izin verir. Bu gereklidir; çünkü **tek bir request** **birden fazla thread** kullanabilir (örneğin dependency’lerde).

Merak etmeyin; kodun yapısı gereği, ileride **her request için tek bir SQLModel *session*** kullandığımızdan emin olacağız. Zaten `check_same_thread` de temelde bunu mümkün kılmaya çalışır.

```Dockerfile
RUN pip install --no-cache-dir --upgrade -r /code/requirements.txt
```

Paket gereksinimleri dosyası **sık sık değişmez**. Bu yüzden sadece bu dosyayı kopyalayınca, Docker bu adımda **cache** kullanabilir.

* `418` response’u. 🍵

Ancak bu sadece bizim uygulamamızdaki o `APIRouter` için geçerlidir; onu kullanan diğer kodlar için değil.

Dolayısıyla örneğin diğer projeler aynı `APIRouter`’ı farklı bir authentication yöntemiyle kullanabilir.

### Bir *Path Operation* Dahil Edin { #include-a-path-operation }

*Path operation*’ları doğrudan `FastAPI` uygulamasına da ekleyebiliriz.

Burada bunu yapıyoruz... sadece yapabildiğimizi göstermek için 🤷:

Her bir "scope" sadece bir string'dir (boşluksuz).

Genellikle belirli güvenlik izinlerini tanımlamak için kullanılır, örneğin:

* `users:read` veya `users:write` sık görülen örneklerdir.
* `instagram_basic` Facebook / Instagram tarafından kullanılır.
* `https://www.googleapis.com/auth/drive` Google tarafından kullanılır.

/// info | Bilgi

OAuth2'de "scope", gereken belirli bir izni bildiren bir string'den ibarettir.

Bu bilgi uygulamanın **OpenAPI schema**'sında bulunur ve sonrasında API dokümanlarında gösterilir.

OpenAPI'ye dahil edilen, modellerden gelen bu bilginin aynısı **client code üretmek** için kullanılabilir.

### Hey API { #hey-api }

Modelleri olan bir FastAPI uygulamamız olduğunda, Hey API ile bir TypeScript client üretebiliriz. Bunu yapmanın en hızlı yolu npx kullanmaktır.

```sh

### Uzak Bir Server'da { #in-a-remote-server }

Şimdilik `get_settings()`'in normal bir fonksiyon olduğunu varsayabilirsiniz.

///

Sonra bunu dependency olarak *path operation function*'dan talep edebilir ve ihtiyaç duyduğumuz her yerde kullanabiliriz.

{* ../../docs_src/settings/app02_an_py310/main.py hl[17,19:21] *}

### Ayarlar ve test { #settings-and-testing }

Genelde belirli güvenlik izinlerini (permission) belirtmek için kullanılırlar, örneğin:

* `users:read` veya `users:write` yaygın örneklerdir.
* `instagram_basic` Facebook / Instagram tarafından kullanılır.
* `https://www.googleapis.com/auth/drive` Google tarafından kullanılır.

/// info | Bilgi

OAuth2’de bir "scope", gerekli olan belirli bir izni ifade eden basit bir string’dir.

`:` gibi başka karakterler içermesi veya URL olması önemli değildir.