Form alanının adı `scope`’tur (tekil), ama aslında boşluklarla ayrılmış "scope"’lardan oluşan uzun bir string’dir.

Her bir "scope" sadece bir string’dir (boşluk içermez).

Genelde belirli güvenlik izinlerini (permission) belirtmek için kullanılırlar, örneğin:

* `users:read` veya `users:write` yaygın örneklerdir.
* `instagram_basic` Facebook / Instagram tarafından kullanılır.

Bu scope'lar "izinleri" temsil eder.

OpenAPI'de (ör. API dokümanlarında) "security scheme" tanımlayabilirsiniz.

Bu security scheme'lerden biri OAuth2 kullanıyorsa, scope'ları da tanımlayıp kullanabilirsiniz.

Her bir "scope" sadece bir string'dir (boşluksuz).

Genellikle belirli güvenlik izinlerini tanımlamak için kullanılır, örneğin:

### Özel Operation ID'lerle TypeScript Client Üretme { #generate-a-typescript-client-with-custom-operation-ids }

Artık client'ı tekrar üretirseniz, geliştirilmiş method isimlerini göreceksiniz:

<img src="/img/tutorial/generate-clients/image07.png">

Gördüğünüz gibi method isimleri artık önce tag'i, sonra function adını içeriyor; URL path'i ve HTTP operation bilgisini artık taşımıyor.

Ayrıca *path operation decorator* parametreleri `response_model_include` ve `response_model_exclude`’u da kullanabilirsiniz.

Bunlar; dahil edilecek attribute isimlerini (geri kalanını atlayarak) ya da hariç tutulacak attribute isimlerini (geri kalanını dahil ederek) belirten `str` değerlerinden oluşan bir `set` alır.

```

`requests.get(...)` ile `@app.get(...)` arasındaki benzerliklere bakın.

/// check | **FastAPI**'a ilham olan

* Basit ve sezgisel bir API’ya sahip olmak.
* HTTP metot isimlerini (işlemlerini) doğrudan, anlaşılır ve sezgisel bir şekilde kullanmak.
* Mantıklı varsayılanlara sahip olmak ama güçlü özelleştirmeler de sunmak.

///