Mozilla, Red Hat ve Eventbrite gibi birçok şirket tarafından kullanılmaktadır.

**Otomatik API dökümantasyonu**nun ilk örneklerinden biriydi ve bu, “**FastAPI** arayışına” ilham veren ilk fikirlerden biriydi.

/// note | Not

Django REST Framework, **FastAPI**'ın üzerine inşa edildiği Starlette ve Uvicorn'un da yaratıcısı olan Tom Christie tarafından geliştirildi.

///

Fakat en üstte `@lru_cache` decorator'ünü kullandığımız için `Settings` nesnesi yalnızca bir kez, ilk çağrıldığı anda oluşturulur. ✔️

{* ../../docs_src/settings/app03_an_py310/main.py hl[1,11] *}

Sonraki request'lerde dependency'ler içinden `get_settings()` çağrıldığında, `get_settings()`'in iç kodu tekrar çalıştırılıp yeni bir `Settings` nesnesi yaratılmak yerine, ilk çağrıda döndürülen aynı nesne tekrar tekrar döndürülür.

Bir noktada fonksiyon tanımını yazmaya başlamış olacaktınız, parametreler hazır...

Ama sonra "ilk harfi büyük harfe çeviren method"u çağırmanız gerekiyor.

`upper` mıydı? `uppercase` miydi? `first_uppercase`? `capitalize`?

Sonra eski programcı dostuyla denersiniz: editör autocomplete.

Peki, tavuk-yumurta meselesi: ilk `async` fonksiyon nasıl çağrılır?

**FastAPI** ile çalışıyorsanız bunu dert etmenize gerek yok; çünkü o "ilk" fonksiyon sizin *path operasyon fonksiyonunuz* olacaktır ve FastAPI doğru olanı yapmasını bilir.

DNS server(lar)ında, bir kaydı ("`A record`") **domain**’inizi server’ınızın **public IP adresine** yönlendirecek şekilde yapılandırırsınız.

Bunu büyük olasılıkla ilk kurulumda, sadece bir kez yaparsınız.

/// tip | İpucu

Bu Domain Adı kısmı HTTPS’ten çok daha önce gelir. Ancak her şey domain ve IP adresine bağlı olduğu için burada bahsetmeye değer.

///

### DNS { #dns }

$ mkdir awesome-project
// Enter into that project directory
$ cd awesome-project
```

</div>

## Virtual Environment Oluşturun { #create-a-virtual-environment }

Bir Python projesi üzerinde **ilk kez** çalışmaya başladığınızda, **virtual environment**'i <dfn title="başka seçenekler de var, bu basit bir yönergedir">projenizin içinde</dfn> oluşturun.

/// tip | İpucu

# İlk Adımlar { #first-steps }

En sade FastAPI dosyası şu şekilde görünür:

{* ../../docs_src/first_steps/tutorial001_py310.py *}

Yukarıdakini `main.py` adlı bir dosyaya kopyalayın.

Canlı sunucuyu çalıştırın:

<div class="termy">

```console
$ <font color="#4E9A06">fastapi</font> dev

  <span style="background-color:#009485"><font color="#D3D7CF"> FastAPI </font></span>  Starting development server 🚀

* Veritabanı bağlantılarını paylaşmak.
* Güvenlik, authentication, rol gereksinimleri vb. kuralları zorunlu kılmak.
* Ve daha birçok şey...

Tüm bunları, kod tekrarını minimumda tutarak yaparsınız.

## İlk Adımlar { #first-steps }

Çok basit bir örneğe bakalım. Şimdilik o kadar basit olacak ki pek işe yaramayacak.

Ama bu sayede **Dependency Injection** sisteminin nasıl çalıştığına odaklanabiliriz.

Bu fonksiyonu özelleştirebilirsiniz. Bir `APIRoute` alır ve string döndürür.

Örneğin burada ilk tag'i (muhtemelen tek tag'iniz olur) ve *path operation* adını (function adı) kullanıyor.

Sonrasında bu özel fonksiyonu `generate_unique_id_function` parametresiyle **FastAPI**'ye geçebilirsiniz:

}
```

<img src="/img/tutorial/security/image09.png">

Developer tools'u açarsanız, gönderilen verinin sadece token'ı içerdiğini görebilirsiniz. Password sadece kullanıcıyı authenticate edip access token almak için yapılan ilk request'te gönderilir, sonrasında gönderilmez:

<img src="/img/tutorial/security/image10.png">

/// note | Not

`Authorization` header'ına dikkat edin; değeri `Bearer ` ile başlıyor.

///