Yukarıdaki kod örneğimizde bunu doğrudan kullanmıyoruz; bunun yerine FastAPI’ye veriyoruz ki o kullansın.

`FastAPI` uygulamasının `lifespan` parametresi bir **async context manager** alır; dolayısıyla oluşturduğumuz yeni `lifespan` async context manager’ını buraya geçebiliriz.

///

{* ../../docs_src/extra_models/tutorial003_py310.py hl[1,14:15,18:20,33] *}

### Python 3.10'da `Union` { #union-in-python-3-10 }

Bu örnekte `Union[PlaneItem, CarItem]` değerini `response_model` argümanına veriyoruz.

Bunu bir **type annotation** içine koymak yerine bir **argümana değer** olarak geçtiğimiz için, Python 3.10'da bile `Union` kullanmamız gerekiyor.

Eğer bu bir type annotation içinde olsaydı, dikey çizgiyi kullanabilirdik:

# Mevcut Kullanıcıyı Alma { #get-current-user }

Önceki bölümde güvenlik sistemi (dependency injection sistemine dayanır) *path operation function*'a `str` olarak bir `token` veriyordu:

{* ../../docs_src/security/tutorial001_an_py310.py hl[12] *}

Ancak bu hâlâ pek kullanışlı değil.

Bize mevcut kullanıcıyı verecek şekilde düzenleyelim.

## Bir kullanıcı modeli oluşturun { #create-a-user-model }

Önce bir Pydantic kullanıcı modeli oluşturalım.

### Bir Dosyayı Simüle Etme { #simulate-a-file }

Bu örnekte, yalnızca bellekte yaşayan ama aynı arayüzü kullanmamıza izin veren, dosya benzeri bir nesne olan `io.BytesIO` ile bir dosyayı simüle ediyoruz.

Örneğin, bir dosyada yapabileceğimiz gibi, içeriğini tüketmek için üzerinde iterate edebiliriz.

{* ../../docs_src/stream_data/tutorial002_py310.py ln[1:27] hl[3,12:13,25] *}

/// note | Teknik Detaylar

Buna rağmen, varsayılan entegre işlevselliği kullanmasak da, YAML olarak almak istediğimiz veri için JSON Schema’yı manuel üretmek üzere bir Pydantic model kullanmaya devam ediyoruz.

Ardından request’i doğrudan kullanıp body’yi `bytes` olarak çıkarıyoruz. Bu da FastAPI’nin request payload’ını JSON olarak parse etmeye çalışmayacağı anlamına gelir.