{* ../../docs_src/security/tutorial002_an_py310.py hl[25] *}

## Kullanıcıyı alın { #get-the-user }

`get_current_user`, oluşturduğumuz (sahte) bir yardımcı (utility) fonksiyonu kullanacak; bu fonksiyon `str` olarak bir token alır ve Pydantic `User` modelimizi döndürür:

{* ../../docs_src/security/tutorial002_an_py310.py hl[19:22,26:27] *}

`with` bloğu kullanarak, jeneratör fonksiyonu (içinde `yield` olan fonksiyon) tamamlandığında dosya benzeri nesnenin kapandığından emin oluruz. Yani response gönderimi bittikten sonra.

Bu özel örnekte o kadar da önemli değil, çünkü sahte ve bellekte (yani `io.BytesIO` ile). Ancak gerçek bir dosyada, onunla işiniz bittiğinde dosyanın kapandığından emin olmak önemlidir.

### Dosyalar ve Async { #files-and-async }

Önce bir örnekle başlayıp sonra ayrıntılarına bakalım.

Aşağıdaki gibi `yield` kullanan async bir `lifespan()` fonksiyonu oluşturuyoruz:

{* ../../docs_src/events/tutorial003_py310.py hl[16,19] *}

Burada, `yield` öncesinde (sahte) model fonksiyonunu machine learning modellerini içeren dictionary’e koyarak, modeli yükleme gibi maliyetli bir *startup* işlemini simüle ediyoruz. Bu kod, *startup* sırasında, uygulama **request almaya başlamadan önce** çalıştırılır.

In diesen Fällen ist es üblich, „JSON Lines“ zu senden, das ist ein Format, bei dem Sie pro Zeile genau ein JSON-Objekt senden.

Eine Response hätte einen Content-Type von `application/jsonl` (anstelle von `application/json`) und der Body sähe etwa so aus:

```json
{"name": "Plumbus", "description": "A multi-purpose household device."}
{"name": "Portal Gun", "description": "A portal opening device."}